Ήρθε ξανά ...με μια συγνώμη.

Ήρθε ξανά,

μιά μέρα του Απρίλη,

ήρθε ξανά,

με μιά συγνώμη στα χείλη.

Σφικτοθηλιά εις το λαιμό,

έδενε την συνείδηση του,

δεν άφηνε την σκέψη του,

ζόριζε την ζωή του.

Περπατούσε σκεφτικός,

οι αμμοθίνες βουνό φαντάζουν,

στα χείλη κρέμεται η συγνώμη,

κι άγριες σκέψεις τον τρομάζουν.

Οι σκέψεις δεν έχουν μέτρημα,

κι η άμμος δεν μετριέται,

μεσ’ το κεφάλι του μπλέκονται,

βάρος που δεν νικιέται.

Ξεσήκωσε ο άνεμος,

την άμμο την βρουλλίζει,

κι κείνος να πορεύεται,

εκεί που η καρδιά ορίζει.

Σε δυό γκρεμούς βρεθήκανε,

και μέσ’ τη μέση χάσμα,

το βλέμμα τους αντάμωσε,

δευτερολέπτου κλάσμα.

Γύρω φωτίστηκε η γή,

τ’αστέρια λαμπυρίζουν,

με το φεγγάρι αγκαλιά,

στις δυό όχθες βαδίζουν.

Μονόδρομος η πορεία τους,

αντίπερα βαδίζουν,

και όσα κρύβουν στη ψυχή,

μέσα βαθειά σφαλίζουν.

Η ζωή ,τους τράβηξε,

σε ξεχωριστά μονοπάτια,

βαδίζουνε παράλληλα,

μόνο κοιτούν στα μάτια.

Μετανοιωμένος γύρισε,

για να την συναντήσει,

το βάρος πούχε η ψυχή,

ίσως και να το σβήσει.

Τρεμόπαιζε στα χείλη του,

η από καρδιάς συγνώμη,

ολοφάνερη η αγάπη του,

που την κρατά ακόμη.

Κι εκείνη αργά αργά,

σέρνει τα βήματα της,

και χτυποκάρδια άρχισαν,

ανελέητα στη καρδιά της.

Ξύπνησε από λήθαργο,

αγάπη κοιμισμένη,

στο ξαφνικό αντάμωμα,

βγήκε αναστημένη.

Ήρθες ξανά...ψιθύρισε εκείνη,

με χίλιες δυό τις σκέψεις,

πληγές που άνοιξες παλιά,

ίσως και τις γιατρέψεις.

Νεφέλη απ’ τον ουρανό,

τα πρόσωπα θαμπώνει,

μιά σκοτεινιά παράξενη,

πέφτει και τους πλακώνει.

Δυό σώματα ξεχωριστά,

ξεχωριστή πορεία,

δύο ψυχές έγιναν μιά,

βρήκαν ελευθερία.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹