Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Έκλαιγε μπροστά στο παράθυρο. Το φουστάνι της με τα λουλούδια της αμυγδαλιάς, σκορπούσε στεναγμούς. Έπλεκε ρόδα στα βλέφαρα... Στα χείλη έσταζε ροδόνερο. Φεβρουάριος πια. Έπιασε ψύχρα. Ο έρωτας που έρχεται μόνο οι ποιητές μπορούν να τον ντύσουν. Δάκρυα απο μελάνι.... Κλάψε... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🥀 🌹

Στιγμές κλεμμένες σπέρνουν μυστικά σε ολόγυμνους καθρέφτες. Πόσο τρομάζουν οι κραυγές των εραστών... Μεθυσμένοι έρωτες στα χείλη τους, κρεμασμένοι σε καθρέφτες σιωπής. Κλειδωμένοι στην πίκρα του Χειμώνα... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Τελείωσε η ποίηση απόψε . Κεντήσαμε εραστές με φωνήεντα ονείρων. Στις γραμμές των χειλιών της παζαρέψαμε τον έρωτα. Τη νύχτα, που η βροχή, κρεμούσε φωνές, στα κελιά των χειλιών. Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή🥀

Πάει κι αυτός ο Χρόνος. Ένας χρόνος που άφησε πίσω του πολλές λύπες. Κενά.Πόνο.Θλίψη. Ας τον αποχαιρετησουμε όπως του αξίζει και ας ελπίσουμε ο καινούργιος που θα έρθει να μην φέρει άλλο πόνο. Μόνο χαρές,αγάπη, χαμόγελο και υγεία. Δεν θέλω δώρα Άγιε μου Βασίλη. Λίγο χρόνο θέλω . Όχι κλεμμένο. Να νιώσω δυνατή όταν σπάω. Μια ζωή που να ξέρει από αγάπη και σεβασμό. Δεν θέλω κλεμμένη ζωή. Ένα χώρο δικό μου όπου να μπορώ να κρύψω συναισθήματα, κλάματα, φοβίες. Όπου να μπορώ να χορ

Σ'αυτη την έρημο των Χριστουγέννων,  ένας άστεγος μόνος, αγέλαστος,  ψάχνει στο σκοτάδι να φωτίσει τη μοναξιά της ψυχής του. Στα χέρια του κράτα ένα τρίγωνο, με τα μάτια χάμω, και με μια γεύση δακρύων ανάμεσα στο στόμα, προσπαθεί να βρει τις λέξεις... Κάπου ξεχάστηκαν, μαζί και οι νότες από τα κάλαντα... Στη τσέπη του, αυτό το αστέρι που ξέμεινε από πέρσι.  Δεν έχει που να το στολίσει.  Ίσως...αυτό το δέντρο της σελήνης να'ναι το κυπαρίσσι του ... Απέναντι, ένα παιδί να του χ

Η γνωστή ποιήτρια Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή μας παρουσιάζει την ποιητική της συλλογή με τίτλο 'εντός της άφωνης ΑΒΥΣΣΟΥ '. Η ταλαντούχα ποιήτρια με τα ιδιαίτερα συναισθήματα που την διακατέχουν μας καλεί να την τιμήσουμε διαβάζοντας τα ποιήματα ψυχής της. Το βιβλίο κοσμεί ένα μοναδικό εξώφυλλο προσωπική φωτογραφία της ίδιας η επιμέλεια τ Διατίθεται από την ίδια μέσω του προσωπικού της προφίλ στο διαδίκτυο : https://www.facebook.com/share/1JpNJEqkaj/

Ένα δανεικό Χειμώνα, γυρεύω γι απόψε, να στεγάσει έναν έρωτα, που ξεχάστηκε κάτω από το χαμόγελο της άμμου. Μεσάνυχτα... και συ, κερνάς παγωμένα φιλιά. Μεσάνυχτα.... Φυσάει... Παγωνιά... και ακόμα ελπίζω... Μην ξεχάσεις... Κρυώνω... Και έρχονται Χριστούγεννα... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Νυχτώνει. Στην κάμαρα των χειλιών σου θα κοιμηθώ απόψε, ανάμεσα στις ανάσες και στους ήχους του κορμιού σου. Θα γράψω ένα ποίημα με το χρώμα των ματιών σου. Οι λέξεις θα γίνουν έρωτας, φωτιά στα χείλη σου, ιδρώτας στο λαιμό σου. Αν μ'αγαπησες σ' εκείνο το αύριο, κράτησε μου μια θέση σ' αυτό το ταξίδι του έρωτα πάνω στο σώμα σου. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Τα χρώματα του έρωτα  --------------------------- Μύριζε θάνατο... Κάποτε ο έρωτας ήτανε άσπρος. Έφυγες, και σάπισε το σώμα του στη γλάστρα.  Την ώρα που κρυώνει και έξω χιονίζει θάνατο, θα τοποθετήσω ολα τα φεύγω του σε μια βαλίτσα.  Φοβάμαι μήπως προδώσω εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος ψιθύρισε ενα σ'αγαπώ. Μνήμες ξεχασμένες στην έρημο των εραστών.  Λέξεις ξεγυμνωμένες στη σάρκα τους επάνω.  Πνιγμένα φωνήεντα για ένα σ'αγαπώ που χάθηκε στο στομα . Αύριο θα χορεύει πανω στο πρ

Πόσο αργεί αυτή η βροχή... Το χαμόγελο της μουσκεύει τις κρύες ανάσες.. Άκου... στις παλάμες της στάζουν, πικραμένοι ήχοι... Ψιχαλίζει... στα μονοπάτια των χειλιών της, ο άνεμος τραγουδά για έναν έρωτα πνιγμένο... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🍂

Κάθε που αρχίζει ένας Χειμώνας, ήχοι ξεχασμένοι απο έρωτα, φυτρώνουν μια νύχτα σε μια άλλη εποχή. Ριγούν στο άρωμα του θανάτου. Φυτρώνουν στις ρωγμές ξεχασμένων στίχων. Ένα όνομα ζητούνε να φορέσουν, μια σιωπή να ντύσει τη μνήμη τους. Ζητιανεύουν ποιητές της νύχτας που δεν πέθαναν ακόμα, να μετρήσουν συλλαβές πάνω στους ήχους, να γίνουν λέξεις, να γίνουν ποίημα πριν πέσουν στο μνήμα. Τι να ελπίζουν; Σήμερα θα μιλήσει ο θάνατος τους πριν σωπάσουν. ______ Καθώς ξαπλώνει ο Χειμώ

Δεν πονούσε... Σώπασε, και ανάσαινε. Θα ονειρευόταν με τα δάκρυα της σιωπής να χορεύουν στα χείλη. Μια πρόβα θανάτου θα έκαναν στο στόμα πριν πέσουν στο πάτωμα. Δεν πονούσε... Θα άναβε το τζάκι, θα σέρβιρε ρακόμελο στα όνειρα. Θα μάζευε τα φωνήεντα πριν πέσουν στη φωτιά, θα τα τοποθετούσε ανάμεσα στα ρήματα και τα επίθετα, και θα έγραφε κάτω από τα σεντόνια ποίημα στο σώμα της. Ξημέρωνε.. Μα δεν πονούσε... Ανάσαινε,,, Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Κουρνιασμένη κι απόψε σε κάτι χρόνια γυμνά Στη ζωή που έκαψε ένα βράδυ. Στη σιωπή που σερνόταν μπροστά στη φωτιά, συναρμολογώντας τον...

Ένα φλάουτο απόψε ακούγεται στου δρόμου τη στροφή. Μια γυναίκα στο απέναντι πεζοδρόμιο ψάχνει στις τσέπες της. Ένα παιδί απέναντι...

Άδειο κι απόψε το δωμάτιο. Στεκόταν εκεί... στο παράθυρο, στη σιωπή της ψυχής της, που για χρόνια τώρα ήταν κλεισμένη. Χωρίς φως, χωρίς...

Η μοίρα της Άνοιας Τις γέννησε η ίδια μοίρα Δύο ψυχές ολόιδιες σε διαφορετικά σώματα... μαζί μέχρι το θάνατο. Δύο πανέμορφα κοριτσάκια...

Πόσα φθινόπωρα και πόσοι χειμώνες μένουν ακόμα; Μια θέση κράτησα σ'αυτό το φθινόπωρο που έρχεται. Αφήνω ότι ποιο πολύ αγαπώ καλοκαίρι μου...

Γέμισε το ποτήρι του νύχτες πανσέληνες και άστρα. Κλείνει σιγά σιγά τις...

Γράφω το ποίημα της σιωπής μου, πάνω σε μια αχτίδα του φεγγαριού, ποτισμένο με αίμα από τα χείλη μου. Μην κλάψετε... Για ένα όνειρο...