Επιστρέφω. Ξημέρωσε; Τραγουδούσε ένα τραγούδι γυμνό φορώντας έναν πεθαμένο εαυτό. Το έλεγε μοναξιά-σάρκα χωρίς ψυχή με συλλαβές ήχων. Τις νύχτες, εκεί που άδειαζε ό,τι απέμενε, εκεί που ο θάνατος καρτερούσε, το τραγούδι έγινε σιωπή. Έγινε λέξη στο στόμα, ναυάγιο στους τάφους των φιλιών. Ξημερώνει... Επιστρέφω. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή 💕

«Έλα», ψέλλισες κι έγινε άνοιξη. Άκουσες ποτέ όταν μιλούσα για φιλί; Για σένα ήταν. Κρυβόταν σ’ ένα κρεβάτι, ανάμεσα σε δύο ανύπαρκτα σώματα. Έσταζε στο λαρύγγι τους σιωπηλά. Έρωτας χωρίς σάρκες. Κορμιά ξεθωριασμένα χωρίς ονόματα. Ψάξε με! Θα με βρεις να σχηματίζω τ’ όνομά σου με το αίμα των ματιών μου. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Δώδεκα πάρα τέταρτο. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη, πριν η σιωπή γίνει ερωμένη. Πάνω σε λευκές σελίδες άδειασα τις πληγές μου, και έκλαψα... Πως θα ζήσω; Δώδεκα πάρα τέταρτο. Δεν έχω να προσθέσω άλλη σιωπή. Κλείστηκε στις παρενθέσεις. Δώδεκα παρά τέταρτο. Δεν προλαβαίνω. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη. Ποιός θα με ακούσει; Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Έρημες οι Κυριακές. Τα ποιήματα ξεχείλωσαν. Η σιωπή μετράει τους ίσκιους στο πάτωμα, οι οποίοι τρίζουν απ’ τον πόνο. ​Πόσο μελάνι ξοδέψαμε για μια Κυριακή, μια ερωμένη... Ένα λερωμένο φιλί και δύο λέξεις ξεπουλημένες... Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Άκουγα την ανάσα του φεγγαριού ν'ανθίζει, μια νύχτα που οι ερωτευμένοι στέναζαν στους βράχους, κρεμασμένο στην ερημιά που απλωνόταν στο πέλαγος. Ψιθύριζε και αυτό γι'αγάπη Στέναζε σιωπηλά για έναν έρωτα. Σεργιάνιζε ολομόναχο στο δικό του κρεβάτι. Μια νύχτα, που αδειάσαμε τους φόβους μας μ'ένα λυγμό στα χείλη του. Μια νύχτα, που οι σιωπές του έρωτα, μιλούσαν με το φεγγάρι, πνίγοντας τις κραυγές τους. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Κάθε που η βροχή έπεφτε επάνω της, έδερνε τα δάκρυά της, που έπεφταν στον λαβύρινθο του βυθού της, ξεπλένοντας την ομίχλη του μυαλού της. Κάθε δάκρυ της κι ένα εσύ… Σ’ ένα άδειο μαξιλάρι ξάπλωσε τις πληγές της. Ακούμπησε σε ματωμένα χείλη, άδεια, που φώναζαν «θέλω». Γεύσεις προσμονής χαραγμένες στα βράχια της λησμονιάς. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μέσα απ "τον φόβο ένα καντήλι άναψα απόψε. Πάνω στο σώμα της ψυχής μου ακροβατώ. Δακρύζω στης νύχτας τα κελιά. Γυμνά τα δάκρυα ψάχνουν τα σώματα τους. Η ψυχή μου στα ουράνια πέρα.. χελιδόνι έγινε πέταξε έφυγε από την κόλαση. Καμία άνοιξη δεν θα πεθάνει απόψε. Κανένα όνειρο δεν θα τελειώσει. Καμία σιωπή δεν θα κραυγάζει. Κανένα χαμόγελο δεν θα σβήσει. Οι καρδιές πάντα θα ανθίζουν Η ανατολή πάντα θα είναι εκεί να μας κελαηδάει με τα πουλιά. Η ΑΓΑΠΗ θα ριζώνει.. λουλούδι θα γίνε

Ποιητές εσείς που κοιτάζετε απόψε την πανσέληνο, μην την κατασπαράξετε. Δε φοράει απόψε νυχτικό η σελήνη. Γυμνή κρέμεται και κοιτάζει στον σκοτεινό ουρανό. Σαν μεθυσμένη βροχή κρέμεται. Ερωμένη του σκοταδιού έγινε. Ζητιάνα του γιαλού. Πόσο με φοβίζει αυτή η σιωπή της... Απόψε, φεγγάρι μου, θα φιλήσω τα χείλη σου και θα στολίσω με έρωτα τις αχτίδες σου. Θα αναστενάξουν οι όρκοι στον έρωτα! Αύγουστέ μου, δεν κοιμούνται απόψε οι εραστές! Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Να μιλήσουμε πριν ακουστούν οι λέξεις. Να φιληθούμε πριν σβηστεί η δίψα. Αντίκρυ να καθίσουμε ως το πρωί αμίλητοι· δε μας τρομάζει η σιωπή. Τ’ όνομά μας γυμνό, φοράει αγάπη. Ήθελα να μ’ αγαπήσεις, να μ’ αγγίξεις σε ξεχασμένες ώρες. Τα χείλη σου τρεμουλιάζουν, τα μάτια σου διψούν για ένα δάκρυ. Ξεχαστήκαμε σε μια καληνύχτα, στη διαδρομή που δεν έγινε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Ποιητή, εσύ που ντύνεις με ρούχα τις λέξεις, τούτη την ώρα, που η μοναξιά και η σιωπή πεθαίνουν, σε κάλεσα με τ’ όνομά σου. Χαμογέλα, ποιητή! Μη μείνεις μόνος και αφήσεις τις λέξεις ισόβια κλεισμένες στις στιγμές. Θα συναντηθούμε στο ηλιοβασίλεμα. Σε μια χούφτα γιασεμιά θα κλείσουμε τις λέξεις σου. Μαζί θα δακρύσουμε, αφήνοντας μια ανταύγεια σιωπής στο σώμα μας. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Απο μικρή πάντα κρατούσε έναν ήλιο στα χέρια... Ζωγράφιζε και χαμογελούσε... Αγαπούσε και μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς. Δεν ήξερε την λέξη μίσος, ούτε κακία. Μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει λέξεις... Λέξεις αγάπης... Ζωγράφιζε καρδούλες... Υμνούσε την αγάπη και τον έρωτα. Είχε ένα κακό συνήθειο... Της άρεσε η μοναξιά. Κρυμμένη πάντα στη μοναξιά να γράφει πίσω απ' τη σιωπή της. Είχε καταλάβει ότι τ'αλλα παιδιά την κορόιδευαν. Ποτέ δεν έδινε σημασία. Αυτή μιλούσε με την αγάπη

Σπουργίτι λαβωμένο ήταν, χωρίς φτερά. Της τα πήραν ένα βράδυ μαδώντας την. Γυμνή, χωρίς φωλιά, κούρνιασε να ζεσταθεί στη φωλιά της ψυχής της. Μιας ψυχής με άδειες τσέπες, λαβωμένες απ' τη βροχή. Χάραζαν στα βλέφαρά της τον πόνο και τον έριχναν στα δάκρυα να ξεπλύνει τις πληγές της. Έψαχνε κάπου ν'απλώσει τα χέρια της. Νανούριζε τις στάχτες της ζωής της πριν σκορπιστούν στη θάλασσα. Χωρίς ήχο, να πατούν μονάχες, ανάλαφρες στο κλάμα τους. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Οι γυναίκες δεν γράφουν ποίηση, της έλεγαν. Ψέματα λένε... Οι γυναίκες μόνο ξέρουν... Σήμερα θα έγραφε... Γυμνή, ξυπόλητη σαν μια αμαρτωλή... Κανείς δεν θα την κοίταζε. Κανείς δεν θα μετρούσε τις πληγές της . Κανείς δεν θα έβλεπε τα δάκρυα της. Βάδιζε με τα βήματα της ανάποδα πάνω στο αίμα. Κάθε τόσο σταματούσε και έσταζαν οι κραυγές στο πάτωμα. Γυναίκα...η ζωή συνεχίζεται.... Συγνώμη... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

Καθόταν χάμω γυμνή με άδεια, κενά χέρια να αποχαιρετά το ηλιοβασίλεμα. Μετρούσε τα λεπτά μέχρι να φύγει ο ήλιος με τα λιγοστά κόκκινα χρώματά του. Μετρούσε την άμμο που έπεφτε στα πόδια της πριν πνιγεί στους ψιθύρους των κυμάτων. Μετρούσε τις σκιές που έσβηναν και χάνονταν στα γαλάζια νερά. Ακίνητη κοιτούσε από ψηλά· ψίθυροι από παντού, χωρίς λέξεις. Μαδούσε την ψυχή της για ένα ηλιοβασίλεμα κεντώντας ανάσες-αστέρια. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹 Το ποίημα ανήκει στη

Γρατζουνάει απόψε ο έρωτας τους λεπτοδείκτες της καρδιάς. Στης απουσίας τα σπλάχνα ραγίζουν τα σώματα. Σκύβει απόψε το φιλί στου έρωτα την παλάμη. Κραυγή και θάνατος το σ'αγαπώ στο απύθμενο της ψυχής. Γδέρνει τους ουρανούς στις λεωφόρους των λυγμών, στις πνοές χωρίς ένδυμα, στη γλώσσα χωρίς συλλαβές. Σ'αυτόν τον λεπτοδείκτη της καρδιάς σταμάτησα απόψε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη. Ήθελαν να πιούν από το ίδιο ποτήρι που έπινα και γω. Διψούσαν για την ψυχή μου που έβλεπαν. Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους. Με μια ψυχή κενή στα σκοτάδια, χωρίς χρώματα, χωρίς φως. Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους. Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά. Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους. Σε μια καταιγίδα με ξεβαμένους ρόλους, πατημένους στη μιζέρια που κουβαλούσαν. Φθαρμένη μιζέρια που σκάλιζε ν

Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Έκλαιγε μπροστά στο παράθυρο. Το φουστάνι της με τα λουλούδια της αμυγδαλιάς, σκορπούσε στεναγμούς. Έπλεκε ρόδα στα βλέφαρα... Στα χείλη έσταζε ροδόνερο. Φεβρουάριος πια. Έπιασε ψύχρα. Ο έρωτας που έρχεται μόνο οι ποιητές μπορούν να τον ντύσουν. Δάκρυα απο μελάνι.... Κλάψε... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🥀 🌹

Στιγμές κλεμμένες σπέρνουν μυστικά σε ολόγυμνους καθρέφτες. Πόσο τρομάζουν οι κραυγές των εραστών... Μεθυσμένοι έρωτες στα χείλη τους, κρεμασμένοι σε καθρέφτες σιωπής. Κλειδωμένοι στην πίκρα του Χειμώνα... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Τελείωσε η ποίηση απόψε . Κεντήσαμε εραστές με φωνήεντα ονείρων. Στις γραμμές των χειλιών της παζαρέψαμε τον έρωτα. Τη νύχτα, που η βροχή, κρεμούσε φωνές, στα κελιά των χειλιών. Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή🥀