Να μιλήσουμε πριν ακουστούν οι λέξεις. Να φιληθούμε πριν σβηστεί η δίψα. Αντίκρυ να καθίσουμε ως το πρωί αμίλητοι· δε μας τρομάζει η σιωπή. Τ’ όνομά μας γυμνό, φοράει αγάπη. Ήθελα να μ’ αγαπήσεις, να μ’ αγγίξεις σε ξεχασμένες ώρες. Τα χείλη σου τρεμουλιάζουν, τα μάτια σου διψούν για ένα δάκρυ. Ξεχαστήκαμε σε μια καληνύχτα, στη διαδρομή που δεν έγινε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Ποιητή, εσύ που ντύνεις με ρούχα τις λέξεις, τούτη την ώρα, που η μοναξιά και η σιωπή πεθαίνουν, σε κάλεσα με τ’ όνομά σου. Χαμογέλα, ποιητή! Μη μείνεις μόνος και αφήσεις τις λέξεις ισόβια κλεισμένες στις στιγμές. Θα συναντηθούμε στο ηλιοβασίλεμα. Σε μια χούφτα γιασεμιά θα κλείσουμε τις λέξεις σου. Μαζί θα δακρύσουμε, αφήνοντας μια ανταύγεια σιωπής στο σώμα μας. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Απο μικρή πάντα κρατούσε έναν ήλιο στα χέρια... Ζωγράφιζε και χαμογελούσε... Αγαπούσε και μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς. Δεν ήξερε την λέξη μίσος, ούτε κακία. Μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει λέξεις... Λέξεις αγάπης... Ζωγράφιζε καρδούλες... Υμνούσε την αγάπη και τον έρωτα. Είχε ένα κακό συνήθειο... Της άρεσε η μοναξιά. Κρυμμένη πάντα στη μοναξιά να γράφει πίσω απ' τη σιωπή της. Είχε καταλάβει ότι τ'αλλα παιδιά την κορόιδευαν. Ποτέ δεν έδινε σημασία. Αυτή μιλούσε με την αγάπη

Σπουργίτι λαβωμένο ήταν, χωρίς φτερά. Της τα πήραν ένα βράδυ μαδώντας την. Γυμνή, χωρίς φωλιά, κούρνιασε να ζεσταθεί στη φωλιά της ψυχής της. Μιας ψυχής με άδειες τσέπες, λαβωμένες απ' τη βροχή. Χάραζαν στα βλέφαρά της τον πόνο και τον έριχναν στα δάκρυα να ξεπλύνει τις πληγές της. Έψαχνε κάπου ν'απλώσει τα χέρια της. Νανούριζε τις στάχτες της ζωής της πριν σκορπιστούν στη θάλασσα. Χωρίς ήχο, να πατούν μονάχες, ανάλαφρες στο κλάμα τους. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Οι γυναίκες δεν γράφουν ποίηση, της έλεγαν. Ψέματα λένε... Οι γυναίκες μόνο ξέρουν... Σήμερα θα έγραφε... Γυμνή, ξυπόλητη σαν μια αμαρτωλή... Κανείς δεν θα την κοίταζε. Κανείς δεν θα μετρούσε τις πληγές της . Κανείς δεν θα έβλεπε τα δάκρυα της. Βάδιζε με τα βήματα της ανάποδα πάνω στο αίμα. Κάθε τόσο σταματούσε και έσταζαν οι κραυγές στο πάτωμα. Γυναίκα...η ζωή συνεχίζεται.... Συγνώμη... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

Καθόταν χάμω γυμνή με άδεια, κενά χέρια να αποχαιρετά το ηλιοβασίλεμα. Μετρούσε τα λεπτά μέχρι να φύγει ο ήλιος με τα λιγοστά κόκκινα χρώματά του. Μετρούσε την άμμο που έπεφτε στα πόδια της πριν πνιγεί στους ψιθύρους των κυμάτων. Μετρούσε τις σκιές που έσβηναν και χάνονταν στα γαλάζια νερά. Ακίνητη κοιτούσε από ψηλά· ψίθυροι από παντού, χωρίς λέξεις. Μαδούσε την ψυχή της για ένα ηλιοβασίλεμα κεντώντας ανάσες-αστέρια. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹 Το ποίημα ανήκει στη

Γρατζουνάει απόψε ο έρωτας τους λεπτοδείκτες της καρδιάς. Στης απουσίας τα σπλάχνα ραγίζουν τα σώματα. Σκύβει απόψε το φιλί στου έρωτα την παλάμη. Κραυγή και θάνατος το σ'αγαπώ στο απύθμενο της ψυχής. Γδέρνει τους ουρανούς στις λεωφόρους των λυγμών, στις πνοές χωρίς ένδυμα, στη γλώσσα χωρίς συλλαβές. Σ'αυτόν τον λεπτοδείκτη της καρδιάς σταμάτησα απόψε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη. Ήθελαν να πιούν από το ίδιο ποτήρι που έπινα και γω. Διψούσαν για την ψυχή μου που έβλεπαν. Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους. Με μια ψυχή κενή στα σκοτάδια, χωρίς χρώματα, χωρίς φως. Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους. Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά. Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους. Σε μια καταιγίδα με ξεβαμένους ρόλους, πατημένους στη μιζέρια που κουβαλούσαν. Φθαρμένη μιζέρια που σκάλιζε ν

Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Έκλαιγε μπροστά στο παράθυρο. Το φουστάνι της με τα λουλούδια της αμυγδαλιάς, σκορπούσε στεναγμούς. Έπλεκε ρόδα στα βλέφαρα... Στα χείλη έσταζε ροδόνερο. Φεβρουάριος πια. Έπιασε ψύχρα. Ο έρωτας που έρχεται μόνο οι ποιητές μπορούν να τον ντύσουν. Δάκρυα απο μελάνι.... Κλάψε... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🥀 🌹

Στιγμές κλεμμένες σπέρνουν μυστικά σε ολόγυμνους καθρέφτες. Πόσο τρομάζουν οι κραυγές των εραστών... Μεθυσμένοι έρωτες στα χείλη τους, κρεμασμένοι σε καθρέφτες σιωπής. Κλειδωμένοι στην πίκρα του Χειμώνα... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Τελείωσε η ποίηση απόψε . Κεντήσαμε εραστές με φωνήεντα ονείρων. Στις γραμμές των χειλιών της παζαρέψαμε τον έρωτα. Τη νύχτα, που η βροχή, κρεμούσε φωνές, στα κελιά των χειλιών. Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή🥀

Πάει κι αυτός ο Χρόνος. Ένας χρόνος που άφησε πίσω του πολλές λύπες. Κενά.Πόνο.Θλίψη. Ας τον αποχαιρετησουμε όπως του αξίζει και ας ελπίσουμε ο καινούργιος που θα έρθει να μην φέρει άλλο πόνο. Μόνο χαρές,αγάπη, χαμόγελο και υγεία. Δεν θέλω δώρα Άγιε μου Βασίλη. Λίγο χρόνο θέλω . Όχι κλεμμένο. Να νιώσω δυνατή όταν σπάω. Μια ζωή που να ξέρει από αγάπη και σεβασμό. Δεν θέλω κλεμμένη ζωή. Ένα χώρο δικό μου όπου να μπορώ να κρύψω συναισθήματα, κλάματα, φοβίες. Όπου να μπορώ να χορ

Σ'αυτη την έρημο των Χριστουγέννων,  ένας άστεγος μόνος, αγέλαστος,  ψάχνει στο σκοτάδι να φωτίσει τη μοναξιά της ψυχής του. Στα χέρια του κράτα ένα τρίγωνο, με τα μάτια χάμω, και με μια γεύση δακρύων ανάμεσα στο στόμα, προσπαθεί να βρει τις λέξεις... Κάπου ξεχάστηκαν, μαζί και οι νότες από τα κάλαντα... Στη τσέπη του, αυτό το αστέρι που ξέμεινε από πέρσι.  Δεν έχει που να το στολίσει.  Ίσως...αυτό το δέντρο της σελήνης να'ναι το κυπαρίσσι του ... Απέναντι, ένα παιδί να του χ

Η γνωστή ποιήτρια Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή μας παρουσιάζει την ποιητική της συλλογή με τίτλο 'εντός της άφωνης ΑΒΥΣΣΟΥ '. Η ταλαντούχα ποιήτρια με τα ιδιαίτερα συναισθήματα που την διακατέχουν μας καλεί να την τιμήσουμε διαβάζοντας τα ποιήματα ψυχής της. Το βιβλίο κοσμεί ένα μοναδικό εξώφυλλο προσωπική φωτογραφία της ίδιας η επιμέλεια τ Διατίθεται από την ίδια μέσω του προσωπικού της προφίλ στο διαδίκτυο : https://www.facebook.com/share/1JpNJEqkaj/

Ένα δανεικό Χειμώνα, γυρεύω γι απόψε, να στεγάσει έναν έρωτα, που ξεχάστηκε κάτω από το χαμόγελο της άμμου. Μεσάνυχτα... και συ, κερνάς παγωμένα φιλιά. Μεσάνυχτα.... Φυσάει... Παγωνιά... και ακόμα ελπίζω... Μην ξεχάσεις... Κρυώνω... Και έρχονται Χριστούγεννα... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Νυχτώνει. Στην κάμαρα των χειλιών σου θα κοιμηθώ απόψε, ανάμεσα στις ανάσες και στους ήχους του κορμιού σου. Θα γράψω ένα ποίημα με το χρώμα των ματιών σου. Οι λέξεις θα γίνουν έρωτας, φωτιά στα χείλη σου, ιδρώτας στο λαιμό σου. Αν μ'αγαπησες σ' εκείνο το αύριο, κράτησε μου μια θέση σ' αυτό το ταξίδι του έρωτα πάνω στο σώμα σου. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Τα χρώματα του έρωτα  --------------------------- Μύριζε θάνατο... Κάποτε ο έρωτας ήτανε άσπρος. Έφυγες, και σάπισε το σώμα του στη γλάστρα.  Την ώρα που κρυώνει και έξω χιονίζει θάνατο, θα τοποθετήσω ολα τα φεύγω του σε μια βαλίτσα.  Φοβάμαι μήπως προδώσω εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος ψιθύρισε ενα σ'αγαπώ. Μνήμες ξεχασμένες στην έρημο των εραστών.  Λέξεις ξεγυμνωμένες στη σάρκα τους επάνω.  Πνιγμένα φωνήεντα για ένα σ'αγαπώ που χάθηκε στο στομα . Αύριο θα χορεύει πανω στο πρ

Πόσο αργεί αυτή η βροχή... Το χαμόγελο της μουσκεύει τις κρύες ανάσες.. Άκου... στις παλάμες της στάζουν, πικραμένοι ήχοι... Ψιχαλίζει... στα μονοπάτια των χειλιών της, ο άνεμος τραγουδά για έναν έρωτα πνιγμένο... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🍂

Κάθε που αρχίζει ένας Χειμώνας, ήχοι ξεχασμένοι απο έρωτα, φυτρώνουν μια νύχτα σε μια άλλη εποχή. Ριγούν στο άρωμα του θανάτου. Φυτρώνουν στις ρωγμές ξεχασμένων στίχων. Ένα όνομα ζητούνε να φορέσουν, μια σιωπή να ντύσει τη μνήμη τους. Ζητιανεύουν ποιητές της νύχτας που δεν πέθαναν ακόμα, να μετρήσουν συλλαβές πάνω στους ήχους, να γίνουν λέξεις, να γίνουν ποίημα πριν πέσουν στο μνήμα. Τι να ελπίζουν; Σήμερα θα μιλήσει ο θάνατος τους πριν σωπάσουν. ______ Καθώς ξαπλώνει ο Χειμώ