Σαν σκιά...

Εκεί που,ξεμπουμπούκιαζε,

το άνθος της ζωής μου,

βελόνι με χρυσοκλωστή,

κέντησες στην ψυχή μου.

Όμορφη σταυροβελονιά,

κέντησες τ’ όνομα σου,

άπλωσες το χέρι σου,

μούδωσες την καρδιά σου.

Ανατροπές κάνει η ζωή,

αλλάζουν τα δεδομένα,

μένουν μοναχά στη ψυχή,

γράμματα κεντημένα.

Χρυσοκέντητα τα γράμματα,

δεν τα φθείρει ο χρόνος,

σαν σκιά μ’ ακολουθούν,

αναμοχλεύει ο πόνος.

Σαν σκιά που οδηγεί,

σ’ απάτητα μονοπάτια,

πέφτει και αιμορραγεί,

και γίνεται κομμάτια.

Μιά σκιά πάντα άπιαστη,

μα ζωντανή στον χρόνο,

έρχεται,φεύγει,χάνεται,

κι αφήνει μόνο πόνο.

Σαν σκιά η όψη σου,

τρέχει μέσ’ το σκοτάδι,

κι αφήνει στο κάθε πέρασμα,

ένα γλυκό σημάδι.

Σαν σκιά μ’ ακολουθούν,

τα γράμματα μπροστά μου,

γράφτηκαν με χρυσοκλωστή,

κέντημα στην καρδιά μου.

Χρυσό μελάνι τάγραψε,

στο ρούχο της ψυχής,

μετάξι που δεν φθείρεται,

αιώνιας....ζωής!!!

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹