Καθρέφτης το είδωλο της

Ζορίστηκε κι έψαχνε απεγνωσμένα,
ν’ απαγκιστρωθεί...δίκτυα την έπνιγαν.
Απαγοήτευση και απόρριψη έδεσαν κόμπο στο λαιμό.
Έξω σκοτεινιά μα δεν είχε διαφορά,
γιατί και την ψυχή της σκοτάδι την έπνιγε.
Έτρεξε εκεί που το νερό γαληνεύει,
και ο φλοίσβος του ρυθμίζει τις σκέψεις της.
Σκοτάδι γύρω κι ένα φανάρι κρατάει το φώς ,
προστατεύει τα βήματα της,από την απελπισία της.
Λυγίζει ο άνθρωπος και ψάχνει κάπου να κρατηθεί.
Η αποβάθρα ο προορισμός της,εκεί μιλά με τον ευατό της.
Με τ’ ακροδάκτυλα της χαϊδεύει κυκλικά το νερό,
μετρά τους κύκλους μπερδεύοντας μέσα τους εφιάλτες της.
Ρωτά ,ξαναρωτά ,σκαλίζει μέσα στα μύχια της ψυχής,
ξεχειλίζει στα μάτια της το δάκρυ,
προσπαθεί να βρεί του μίτου την άκρη.
Καθρεφτίζεται το είδωλο της στο νερό,
διαβάζει τους φόβους της,
αντιτείνει το χέρι να πιαστεί πριν ο βυθός την αρπάξει.
Η ψυχή της ικετεύει για μιά στάλα συμπόνιας,
αμυδρά το φεγγάρι περιλούζει το πρόσωπο της.
Του είδωλου της η αντανάκλαση εκπέμπει φώς,
δίνει το χέρι να κρατηθεί όσο είναι καιρός.
Ερωτά και απαντά στο είδωλο της,
οι σκέψεις της στριφογυρίζουν στο μυαλό της.
Η λογική και η καρδιά δίνουν την μάχη της ζωής της.
Οι κύκλοι στο νερό σαν ρολόι ξεκούρδιστο,
περιστρέφονται χωρίς σταματημό.
Οι λύσεις άραγε είναι κρυμμένες στο βυθό?
ή μήπως στα ασημένια φύλλα που κολυμπάνε στο νερό.
Μπερδεύονται οι σκέψεις της σπάει την σιωπή της,
σκύβει να πάρει το νερό να πλύνει την πληγή της.
Ώρες αμέτρητες ρωτά μα η απάντηση είναι μονάχα μιά.
Μέσ’ της ψυχής τα τρίσβαθα εκεί μέσα στις κρύπτες,
εκεί φωλιάζουν τα γιατί ,εκεί τα πρέπει και τα μή,
κι αν ημερέψουν οι απαντήσεις και βρούν την έξοδο τους,
τα τείχη γκρεμιστούν ,τότε είναι ελεύθερο το κάστρο,
σπάζοντας τις αλυσίδες θ’ ανοίξει η πόρτα της καρδιάς,
τότε σαν φωτοβολίδα θα λάμψει το φωτεινό άστρο,
θα γκρεμίσει της ψυχής την σκοτεινιά.
Τα πρέπει και τα μή θα πάρουν θέση,
κι η ψυχή έτοιμη να καταθέσει,
το είδωλο της θα πάρει την μορφή της,
και θα κινήσει ξανά απ’ τη αρχή τη ζωή της.
Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹





Comments