Στο ποτέ και το πάντα...

Ποτέ δεν κρατώ υποσχέσεις,
βάρος των δακτύλων που
υποχωρούν στο ανεξήγητο.
Κι αυτός ο κρότος... ασίγητος θρήνος.
Στο «πάντα» που ράγισε,
στο βλέμμα που αγάπησε,
στο «μαζί» που υποτάχθηκε
σε άγραφους κύκλους.
Τώρα, ελεύθερα μένουν τα χέρια
να αρπάξουν το μέλλον.
Αυτό που άφησες πίσω.
Στο Ποτέ και το Πάντα.
Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🍁





Comments