Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Σταμάτησα να ακολουθώ τα ίχνη σου μες τη βροχή.

Τη βραχνή φωνή έπνιξαν κεραυνοί και μπόρες.

Στη δύση ξαπόστασε ,

ελάχιστα η ανατολή .

Οι υποσημειώσεις έσβησαν,

υπέγραψε η ζωή όσα δεν υπογράψαμε εγώ και εσύ!

Η αυλαία έπεσε,

οι πρωταγωνιστές υποκλίνονται στη θεά του κοινού...

Οι ψυχές αποτεφρώθηκαν

στο χειροκρότημα του γκρίζου ουρανού.

Δεν ξέρω αν ζεις, εάν υπάρχω..

Ξέρω μονάχα πὼς το αληθινό χαμόγελο 

δακρύζει ,

σαν κουρνιάζει

στην αγκαλιά της μνήμης,

τεράστιας ολέθριας αγάπης.

Ξέρω πως η πριγκίπισσα εχαθη 

στο άγριο δάσος ,

ο πρίγκιπας έγινε καπνός,

σαν ήρθε αντιμέτωπος και εθεάθη ατρόμητος ο κυνηγός.

Ξέρω πως ο Ρωμαίος φάνηκε δειλός .

Η Ιουλιέτα γδύθηκε έβγαλε τη δαντέλα ,

πέταξε το ρομαντισμό στο γυαλιστερό ψυχρό πλακάκι του άψυχου δαπέδου.

Δοκίμασε το κώνειο,

φόρεσε τα τακούνια της,

να περπατήσει

σε ένα πεζό άχρωμο

και άκομψο ρεαλισμό!

Παπαδοπούλου.Φ