Ρωγμές...

Πήρα βελόνι και κλωστή,

και τις ρωγμές να ράψω,

για να σφαλίσω την ψυχή,

κι ότι πονεί...ίσως το διαγράψω.

Άλυκο αίμα ξεχύθηκε,

ράβοντας με βελόνα,

στάλα στάλα έσταξε,

βάφτηκε ανεμώνα.

Εκεί εις την εξώθυρα,

θα την τοποθετήσω,

το χρώμα το φανταχτερό,

σημάδι για ν’ αφήσω.

Να κλείσω πόρτες και οπές,

έξω τον πόνο να κρατήσω,

να μην μου κλέβουν την χαρά,

για να μπορώ να ζήσω.

Το γκρίζο ρούχο της ψυχής,

με χρώμα θα το βάψω,

πήρα πινέλο και μπογιές,

την όψη του ν’ αλλάξω.

Χρώματα χαράς κι ελπίδας,

μέσα να ζωγραφίσω,

ν’ ανοίξει πόρτα της καρδιάς,

και μέσα να ορμήσω.

Ρωγμές θα κλείσουν εντελώς,

θ’ ανοίξουν παραθύρια,

να μπεί ο ήλιος της χαράς,

κι εβίβα....κρασί σε δυό ποτήρια.

Κι οι χαραμάδες γέμισαν,

νότες από τραγούδι,

τα σύννεφα τα σκόρπισε,

νυκτερινό λουλούδι.

Κέντησα σταυροβελονιά,

αστέρια να λαμπυρίζουν,

το φώς τους ν’ αντανακλούν,

τον δρόμο να φωτίζουν.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹