Πάλι γελάς...

Ήρθε η ώρα καρδιά μου, να μάθεις να γελάς (κι ας σε σνομπάρουν οι πολλοί).

Χαμογελάς και οι γύρω σου αρχίζουν να σε προσέχουν.

Στην πλάτη σου στέκονται λέξεις, αδυνατούν να φτάσουν στα αυτιά σου. Μαχαιριές οι ψίθυροι να κόψουν τη χαρά σου.

Πάλι γελάς...

Γιατί και εσύ δεν πονάς όπως εμείς;

Προβλήματα δεν έχεις να μοιραστείς;

Κι όμως, κάθε τους λέξη χτυπάει στον τοίχο.

Παράξενη η ζωή μοιάζει με στίχο, μόνο εσύ τον ακούς...

Στον κόσμο που τρέχει εσύ περπατάς, στα φανάρια που στέκεσαι κανένα φως δεν περιμένεις για να φύγεις, άλλωστε πού να πας;

Στον λαβύρινθο που έφτιαξαν άλλοι εσύ δεν χωράς.

Πάλι γελάς...

Τον ουρανό κοιτάζεις και ραντεβού κανονίζεις.

Κι αυτή η Σελήνη τα βάσανα του κόσμου κρατά, μόνο κοντά σου νιώθει γαλήνη μέσα στη δίνη.

Ο εαυτός μας το πολυτιμότερο φορτίο στον κόσμο λέμε,

μα όλοι κλαίμε και αδειάζει η χαρά.

Και εσύ συνεχίζεις να γελάς...

Κι ας σε σνομπάρουν σαν παιδί που ευτυχία κουβαλάς, αδιάφορα κοιτάς, παίζεις κυνηγητό με όλα τα σημαντικά.

Γέλα, καρδιά μου! Έτσι, μήπως και από συνήθεια γελάσω και εγώ μαζί σου.

Μήπως και σταματήσω να μιλώ για τον εαυτό μου και ξυπνήσω το παιδί που έδινε ρυθμό στον κόσμο τον δικό μου.

Γέλα!

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🪽