Καρτ ποστάλ

Μια καρτ-ποστάλ ανασυρμένη από το χρυσοφόρο

άλμπουμ του καιρού, στο καλαντάρι της ψυχής 

με επιμέλεια κι ευλάβεια καταχωρημένο , 

όπου δυο καρδιές κωπηλάτες, με πλοηγό 

τη λαχτάρα, και χορηγό το πέλαγος της νιότης,

ξανοίχτηκαν κάποιο δείλι στη γαλάζια στράτα, 

την ώρα που ο φωσφόρος και ουράνιος ζωοδότης ήλιος, τροφοδοτούσε με πόθους 

τις καρδιές τους και υπέγραφε 

με μεγαλοπρέπεια στον καμβά τ' ουρανού 

τα  διαπιστευτήρια της αποχώρησής του.. .

Πώς να μείνει άπραγος ο Έρωτας μετά από τέτοιο θεσπέσιο σκηνικό;❤️

Καρτ ποστάλ 

Εσύ κι εγώ, οι δυο, 

ταξιδευτές ονειρικοί

επάνω σε κανό...

Αν με ρωτάς, πριν πόσα χρόνια ,

αν και σκληρός διαβάτης ο καιρός,

που ρίχνει σκόνη λησμονιάς 

στη μνήμη μας σωρό, 

μες στα δεκάξι ήμουν εγώ 

κι εσύ στα δεκαενιά,

στης Άνοιξης τα χρόνια...

Αργά κωπηλατούσαμε

μες στη γαλάζια στράτα..

Γύρω ένα πέπλο γαλανό, διάχυτο 

κι εμείς μες στο κανό

όλο δροσιά και νιάτα...

Γλυκά σιγοτραγούδαγες

με τη φωνή τη μπάσα,

" η πρώτη μας η νύχτα "

επιτυχία εποχής, του Μίμη Πλέσσα.

Κάποια στιγμή, σαν 'ναι όνειρο θυμάμαι,

μου άγγιξες τη ράχη...

Το ρίγος ένοιωσα γοργό 

να μου κεντά την πλάτη...

Πως ξεπετάχτηκε η καρδιά,

αναβάτης που σπιρούνιασε

κι έφυγε αστραπή το άτι!!

Γύρισα και σε κοίταξα 

βαθιά μέσα στα μάτια...

Ειδα ν' ανάβει μια φωτιά, 

στα χείλη λάγνος πόθος!

Φλεγόμενος γύρω ο τόπος !

Πλησίασες τρεμάμενος

προσκύνησες τα χείλη ...

Θυμάμαι, ήταν Αύγουστος ,

σπαρτάραγε το δείλι...

Τι γεύση είχε, Θεέ μου, το φιλί, 

αλμύρα από κοχύλι!!

Μα, μείναμε ως εκεί...

Μετά μας τύλιξε η σιωπή,

μη φύγει η μαγεία.

Σαν καρτ-ποστάλ παρέμεινε η στιγμή

στης μνήμης τα αρχεία. 

Περάσανε τα χρόνια...

Ποτέ δεν σε ξανάδα.

Πριν λίγο έμαθα καιρό 

πως μένεις στα ουράνια...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽