Μόνοι παλεύουν τη ζωή

Ποια γιορτή το φθινόπωρο ετοιμάζει;

Κι έχει ντύσει με όλα τα χρώματα την γη;

Γύρω απλώνεται σιωπή...

Κι ο αέρας σε χορό καλεί τη βροχή.

Δύο κοτσίφια σαν αρτίστες τρανοί

ξεκινούν το τραγούδι.

Ξεχασμένος ένας τζίτζικας από ανθισμένο λουλούδι δυνατά φωνάζει

Μα δεν βγαίνει η λαλιά.

Και γελάνε όλοι γύρω και γελούν τα πουλιά πάει πέρασε του φωνάζουν η δικιά σου μπογιά ..το κεφάλι του σκύβει και δεν βγάζει μιλιά έτσι γίνεται πάντα σαν αλλάζει εποχή σαν περάσουν τα χρόνια στην ζωή σαν έρθει καταίγίδα, βροχή...

Σκοτεινιάζουν τα γύρω και δεν σε θυμάται κανείς.

Και ας ήσουν διάσημος λίγο πριν στην ζωή δεν αργεί το σκοτάδι να σε βρει να σε πνίξει η μοναξιά ...

Αχ, αυτή η ασχήμια της στεριάς

Κι αν στο πέλαγος μόνος βρεθείς

και θελήσεις μυστικά να πεις είν' τα κύματα που παλεύουν να τα βγάλουν στην στεριά και μετά είναι αργά έχει πέσει νύχτα δίχως φως η καρδιά ...

Ναυαγοί της ζωής άγνωστοι και γνωστοί μόνοι όλοι παλεύουν τη ζωή....

Νίκη Σιγάλα ❣️