Ορισμός 🪽

Όταν ξεθυμάνει ο έρωτας,

τι μένει κι απομένει;

Ένας θάνατος απλός,

άοσμος και διάφανος.

Η βεβαιότητα πως η Ανάσταση είναι ένα ακόμη παραμύθι.

—Και τα καρφιά;

—Κρατούν το παραμύθι εντός του Γολγοθά

κι ίσως να γνώρισαν δια ζώσης

την ιδέα της Ανάστασης.

Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος έρωτας·

μονάχα έρωτας και πλάνες.

Γι’ αυτό σου λέγω, σαν ξεθυμάνει,

πέραν του θανάτου τη συντροφική σκιά,

καλπάζεις

και με τον κρίνο του μαρασμού στα δάχτυλα

ξεχνώντας τη γεύση ακόμη και του αίματος.

Όσο γερνάς,

τα πάθη του βαθαίνουν.

Σκίζουν το νου και το ανέλπιστο

σαν έγκλημα που μένει ως έγκαυμα,

όσο κι αν τολμάς να χαμογελάς,

μένει,

καίοντας το άγριο της προαίρεσης

με τις χλωμές σου τύψεις.

Εν τέλει, ο ξεπεσμός του

έχει το χρώμα του αίματος που πάγωσε

κι έγινε αχόρταγο μαύρο.

Όχι το πένθιμο μαύρο του τέλους·

το μαύρο της εν ζωή χηρείας

που τέμνει ζώντες

κι οργασμούς του νου,

τοποθετώντας, ειρωνικά σχεδόν,

την αίσθηση σε λευκά φασκιά

νεκρού νεογνού.

Σου θυμίζει

πως πάντοτε ο έρωτας πεθαίνει νέος,

όσο κι αν γεράσει,

νέος•

δεν έχει σάρκιο

να ανταμώνει τις ρυτίδες του...

Γι’ αυτό,

όσοι τον βίωσαν βαθιά,

φοβούνται τους καθρέπτες...

Οι καθρέπτες

είναι οι αντανακλάσεις των εμμονικών πόθων.

Οι πόθοι είναι σαράκι

κι οι εμμονές ευτράπελα

που τα έχει ανάγκη το σάρκιο

για να τρώγεται από μέσα.

Ο έρωτας λοιπόν,

από τον θάνατό μας γεννάται

κι αρπάζει με λύσσα αλόγιστη

τα νιοβγαλτα και πλουμιστά κορμιά.

Μην σε ταράζει ετούτο.

Ο πόθος κι οι μορφές του

είναι το κοινό στοιχείο.

Έτσι, σε κάθε του έκφανση

ταράζει τη ρομφαία γαλήνη.

Γι’ αυτό τον αποφεύγουν

όσοι σκεπάζονται το βράδυ

με άκρως τακτοποιημένα

κι ατσαλάκωτα σεντόνια.

Γι’ αυτό κοιμούμαι δίχως σεντόνια...

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽