Ώρα του δειλινού

Ώρα του δειλινού,

ώρα περισυλλογής

Ώρα,

που τα νυχτολούλουδα

γέρνουν

προς τον δυτικό ουρανό

Ώρα,

που ένας κατακόκκινος δίσκος,

χάνεται

πίσω από τα βουνά,

βάφοντας μενεξεδί

τα λίγα σύννεφα

Ώρα που η ματιά

βυθίζεται σε μαγικές εικόνες

και η καρδιά σε ψάχνει

Πού είσαι, αγαπημένε μου;

Μου λείπεις!

Ώρα που ο ήλιος

δεν χάνεται στ’ αλήθεια,

απλά πάει να ανάψει

άλλον ουρανό για μας

Ώρα,

που τα νυχτολούλουδα

χαμηλώνουν,

για να ξυπνήσουν

πιο όμορφα αύριο

Ώρα που η απόσταση

μικραίνει με κάθε ανάσα

που κρατάω για σένα

Ώρα που οι μέρες που λείπεις,

γίνονται βήματα

που μας φέρνουν πιο κοντά

Σε νιώθω

ήδη στον δρόμο

Σε κάθε μενεξεδί σύννεφο

βλέπω το χαμόγελό σου

Με χαϊδεύει η αύρα σου,

ξέρω πως έρχεσαι

Μου λείπεις, ναι!

Όπως λείπει η θάλασσα

από το καλοκαίρι

Όμως ξέρω πως όταν έρθεις,

θα πάρουμε αυτό το δειλινό

και θα το βάψουμε μαζί,

από την αρχή,

με πιο ωραία χρώματα

Σε περιμένω πάντα

Λαμπρινή Ζαφείρη 🍁