Ο χρησμός 🌹

Φύλλα χλωρά από δάφνη και κισσό, σκόρπισε με το χέρι,

πάνω στην άσβεστη πυρά, που μια αστραπή είχε ανάψει,

απά’ στο πέτρινο βωμό, μεσ’ στο σκιερό το δάσος,

παράκλησες και προσευχές, σιγανομουρμουρώντας.

Ορθή με τα μαλλιά λυτά, και το λευκό της πέπλο,

να κυματίζει ανάλαφρα, στον πρωινό αέρα,

στράφηκε στην αυγή σηκώνοντας, τα γυμνωμένα μπράτσα,

στον Ήλιο που ετοίμαζε, το πύρινό του άρμα,

παρακαλώντας στους θνητούς, χρησμό ο θεός να δώσει.

Κι ευθύς πυκνός καπνός σηκώθηκε, τριζοβολάν οι φλόγες,

-σαν πως οι τέτιγγες τον Αύγουστο, πριονίζουν τον αέρα,

και το βουητό του μελισσιού, καθώς τρυγούν το μέλι-,

Κι απάνω ρίχνει ευωδιαστό, λιβάνι και ρετσίνι,

να θυμιατίσει το Ιερό, τον αέρα να καθάρει.

Κι όταν οι αχτίδες φώτισαν, τα σκοτεινά της μάτια,

την κεφαλή σκεπάζοντας, μ’ ολόμαυρο μαντήλι,

πισωπατώντας κάθισε, στ’ ολόχρυσο τριπόδι.

Λευκός καπνός την τύλιξε, σαν σύννεφου αντάρα,

κι ακούσθη απόκοσμη φωνή, σαν απ’ τη γης βγαλμένη:

«Το βαθουλό καράβι μου, με τις κυρτές τις πρώρες,

και το τετράγωνο πανί, που πρύμνα δεν ξεκρίνεις»,

«από την Χώρα του Χιονιού, στην θάλασσα του Ήλιου,

τις δυο παρθένες που ‘φερνε, κάθε αρχή του θέρους,

άρρητα δώρα ν’ αποθέσουνε, στης γέννας μου το τόπο,

που τα φυλάγουν σφραγιστά, σε μπρούτζινα κανάτια,

λιμάνι δεν θα πιάσει πιά, στο Ιερό νησί της Δήλου».

«Κι οι Μούσες πάνω στις πηγές, στα δάση της Πιερίας,

μόνες θε’ ν’ απομείνουνε, χωρίς τον Μουσηγέτη».

«Χορό πια δεν θα στήσουνε, τραγούδι δεν θα πούνε,

γιατί του Πάνα ο Αυλός, του Απόλλωνα η Λύρα,

του Διόνυσου τα κρόταλα, δεν θα ξανακουστούνε».

«Έμεινε στέρφα η πηγή, ξεράθηκαν οι κάμποι,

το φως του Ήλιου χλώμιασε, σείστηκαν τα θεμέλια».

«Χρησμό που μου ζητάς Ιέρεια, δεν ωφελεί να δώσω,

γιατί οι θεοί απ’ τα βάθρα τους, γκρεμίστηκαν στο χώμα,

και τα παιδιά τους πήρανε, γελώντας στο κατόπι.

Nτράπηκε η Γης με την ντροπή, και κλαίει τα παιδιά της,

Νάνοι που γίναν γίγαντες, αλλάζουν τους κανόνες,

Γίναν οι Νόμοι Άνομοι, κι οι Ανθρώποι, Μετανθρώποι».

Αρσένης Παππάς 🌹