Αναστορώ...

Πόσοι θάνατοι

βουλιάζουν μέσα μου…

Και ο σπαθισμός της αγάπης

συντρίβει τη νύχτα.

Η καρδιά σαν καράβι

με τον καιρό τραβέρσο

πελαγοδρομεί στα κύματα,

με του βορκά την ντελιριακή κραυγή

στην ομηρία του χρόνου.

Αναστορώ

το όνειρο στην αθιβολή,

θρυαλλίδα αναμμένη

στη μισεμένη πεθυμιά

κόβει τετάρτια την καρδιά,

κόμπος ο πόνος

που τον στράγγιξε η νύχτα!!!❤️

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹