Νυχτερινό Τραγούδι

Όλη μου τη ζωή σε ψάχνω,

να γλυκάνεις την πληγή μου,

να γίνεις χάδι

στη σιωπή της ψυχής

Ο καιρός ξεθωριάζει,

νυχτερίδες στις στέγες της

πόλης,

κι ένα φεγγάρι χλωμό

αγρυπνά πάνω απ’ τη μοναξιά

Στης αγάπης το λημέρι

έσβησε απόψε τ’ αστέρι

Πώς διαβαίνει η αγάπη,

σαν αστέρι που αργοσβήνει,

κι αρχίζει η βροχή στα μάτια

Σε προσμένω

στο άγγιγμα της θάλασσας,

εκεί που τα κύματα φιλούν την άμμο,

κι οι αναμνήσεις γίνονται

κοχύλια

στα χέρια του ανέμου

Νεκρή πολιτεία,

έρημοι δρόμοι,

σβησμένα παράθυρα,

κι εγώ, ένας διαβάτης

που αναζητά το φως σου

Τάχα ποιος να ’μαι

τώρα που νυχτώνει;

Μαραίνονται τα λουλούδια

στα σοκάκια,

κι ένα τραγούδι

κοιμάται στα χείλη της ποίησης

Ένα τραγούδι νυχτερινό,

ένα ταξίδι χωρίς πυξίδα

Είναι πια νύχτα,

παλιές αγάπες,

δειλινό βιολετί,

πουλιά που χάθηκαν

Οι τυφλοί της πόλης

ψηλαφούν το σκοτάδι,

κι ακούγονται παράπονα ψυχών

στα πέτρινα περάσματα

Φωτιές στα πάρκα,

οι πιο όμορφοι στίχοι χάνονται,

κι ό,τι απομένει,

λέξεις τυχαίες,

σκόρπια φτερά

μιας λησμονημένης άνοιξης

Αναχωρητής άνεμος

καταδύεται

Σε ψάχνω

στα στενά της πολιτείας,

στα μερόνυχτα,

στις ελπίδες

που αναβοσβήνουν,

στις ψυχές που αναλώνονται

Σε ψάχνω ανάμεσα

σε φωτεινά και ομιχλώδη,

χαρμόσυνα και πένθιμα,

σε σύμβολα φωτεινά

και δρόμους σκοτεινούς

Σε ανεκπλήρωτους έρωτες,

στη μετάνοια,

στην οργή

Σε ψάχνω

στη φυγή των ποιητών,

σ’ ένα ποίημα μικρό, αδέσποτο,

σ’ ένα λουλούδι ή αστέρι,

ανάμεσα

σε κόκκινους και μαύρους ήλιους,

ανάμεσα

στην αγάπη και στο μίσος

Λόγος και σιγή,

παράδεισος και καθαρτήριο,

ηρεμία και έξαψη,

έρημος και όαση

Ακατανόητο και λογικό,

φως και σκοτάδι

Ποιητές που κλαίνε,

κοιτώντας την ψυχή τους,

γράφοντας με δάκρυα

όσα δεν άντεξε

η φωνή τους

Παραμιλητό στη νύχτα,

μια προσευχή χωρίς λόγια

Ήταν πολλές οι νύχτες,

ήταν οι μέρες λίγες,

εσύ για πάντα κρύφτηκες,

κι εγώ ρωτώ πού πήγες

Μα μέσα μου

μια σπίθα απομένει,

ένα μικρό ανυπότακτο φως,

που ούτε η νύχτα

ούτε η λησμονιά

μπορούν να σβήσουν

Κι όταν σε βρω,

άσε με να σ’ αγαπώ

Κι αν ακόμη δεν σε βρω,

θα συνεχίσω

να φυτεύω άστρα

Γιατί η αγάπη

δεν είναι μονάχα

εκείνος που αναζητούμε,

είναι κι εκείνο το φως

που γεννιέται μέσα μας

όταν όλα σκοτεινιάζουν

Και τότε,

από τα ερείπια της νύχτας,

θα ανατείλει ένα τραγούδι

με φτερά από ελπίδα

και λέξεις ανθισμένες

Κι η αγάπη θα γίνει αυγή,

όχι γιατί

δεν γνώρισε το σκοτάδι,

μα γιατί

έμαθε να γεννά το φως

© Αντώνης Περδικάρης

Ποιητική Ανθολογία: Νυχτερινό Τραγούδι