Εραστές του διάφανου

Το κερί δάκρυσε πάνω σε μια κόλα χαρτί..

Μελάνι το περιέθαλψε με βελούδινη στοργή.

Η σκέψη αποκοιμήθηκε μεθώντας,

κάτω από τον ίσκιο του,

που πάσχιζε την φλόγα να φυλά αναμμένη.

Φλόγα δάκρυ αγκαλιάστηκαν,

ακατάπαυστα η καρδιά πληκτρολογεί.

Το βλέμμα του δαπέδου μυρίζει την ψυχή,

ξάφνου ακούω στους τσίγκους ,

να ερωτοτροπεί η βροχή.

Ψίθυροι και ανάσες που ακούνε μέσα στη βροχή,

ελάχιστοι εναπομείναντες εραστές θνητοί...

Το βλέφαρα ασφαλίσανε σκηνές πάθους και ηδονής των εραστών βροχής...

Τράβηξα την κουρτίνα της ζωής,έγραψε το μελάνι της ψυχής.

Αόρατοι εραστές για τους τυφλούς

και ορατοί για εκείνους που τις νύχτες ,

ξεδιψούν τον έρωτα τους στην διάφανη βροχή...

Κλειδώνουν τις ανάσες τους έξω από γυάλινο κλουβί,

έτσι ανασαίνουν και ανασταίνονται στην έρημο,

που χάρισε η ζωή .

Φωτεινή Παπαδοπούλου