Η τέχνη να μένεις άνθρωπος✨✨💞

Θυμάμαι ακόμη εκείνο το απόγευμα στο παιδικό θέατρο. Τα αγόρια μου ήταν μικρά τότε, στην ηλικία που τα μάτια ανοίγουν διάπλατα μπροστά στη γνώση και η ψυχή πιστεύει πως το καλό πάντα νικά στο τέλος.

Δεν θυμάμαι πια όλους τους ήρωες της παράστασης. Ο χρόνος σβήνει ονόματα και λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως ολοζώντανα κάποια πλάσματα με το όνομα «Γλιτσίνια». Τα Γλιτσίνια ζούσαν βυθισμένα στη σαπίλα τους. Δεν είχαν άλλον σκοπό από το να μηχανεύονται το κακό. Δεν δημιουργούσαν, δεν ονειρεύονταν, δεν αγαπούσαν. Ξυπνούσαν για να βλάψουν, μιλούσαν για να δηλητηριάσουν, κινούνταν για να εμποδίσουν ό,τι όμορφο προσπαθούσε να ανθίσει. Και καθώς παρακολουθούσα την παράσταση μαζί με τα παιδιά μου, σκεφτόμουν πως τα παραμύθια γράφονται για τα παιδιά, αλλά συχνά μιλούν περισσότερο στους μεγάλους.

Αργότερα, στον δρόμο της επιστροφής, προσπαθούσα να εξηγήσω στα αγόρια μου πως τα Γλιτσίνια δεν υπάρχουν μόνο πάνω στη σκηνή. Θα τα συναντούσαν κάποτε στη ζωή τους. Ίσως όχι με το ίδιο όνομα, ούτε με την ίδια αστεία όψη. Θα τα συναντούσαν μεταμφιεσμένα σε φθόνο, σε κακία, σε μίσος, σε μικροψυχία. Θα τα διέκριναν σε ανθρώπους που δεν αντέχουν να βλέπουν τους άλλους να προχωρούν, που ενοχλούνται από το φως και ανακουφίζονται μόνο όταν σκοτεινιάζουν τα πάντα γύρω τους.

Τα συμβούλεψα να μην μοιάσουν ποτέ σ' αυτούς. Να μην δηλητηριάσουν την καρδιά τους με ό,τι δηλητηριάζει εκείνους. Να μην ανταποδίδουν την κακία με κακία, ούτε το μίσος με μίσος. Γιατί τότε η γλίτσα απλώνεται και καταπίνει τα πάντα. Γιατί όταν ένας άνθρωπος αφήσει τον φθόνο να κατοικήσει μέσα του, γίνεται κι ο ίδιος φυλακισμένος του.

Όμως τους είπα και κάτι ακόμη. Κάτι που η ζωή μού δίδαξε με μεγαλύτερη σαφήνεια. Η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία. Η συγχώρεση δεν σημαίνει παράδοση. Και η αξιοπρέπεια δεν σημαίνει ότι αφήνεις τον άλλον να σε πληγώνει ανεμπόδιστα.

Ο άνθρωπος οφείλει να προστατεύει την ψυχή του όπως προστατεύει το σπίτι του. Ανοίγει την πόρτα στους καλοπροαίρετους, αλλά δεν την αφήνει διάπλατα ανοιχτή σε όποιον έρχεται να καταστρέψει. Μπορεί να παραμένει ευγενής χωρίς να γίνεται ευάλωτος. Μπορεί να λέει «ως εδώ» χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του. Μπορεί να απομακρύνεται από την τοξικότητα χωρίς να μετατρέπεται ο ίδιος σε φορέα της.

Με τα χρόνια κατάλαβα πως ο κόσμος δεν άλλαξε προς το καλύτερο από εκείνη την εποχή. Τα Γλιτσίνια εξακολουθούν να υπάρχουν. Ίσως να είναι λιγότερο θεατρικά και περισσότερο επιδέξια. Ίσως να φορούν κοστούμια, να χαμογελούν ευγενικά ή να κρύβονται πίσω από λόγια που μοιάζουν αθώα. Η ουσία όμως παραμένει η ίδια: τρέφονται από την αρνητικότητα και αναζητούν συνεχώς κάποιον χώρο για να απλώσουν τη γλίτσα τους.

Κι όμως, απέναντί τους στέκονται πάντοτε οι άλλοι άνθρωποι. Εκείνοι που επιμένουν να δημιουργούν, να αγαπούν, να προσφέρουν, να ονειρεύονται. Εκείνοι που γνωρίζουν πως η δύναμη δεν βρίσκεται στην καταστροφή αλλά στην οικοδόμηση. Πως η αληθινή νίκη δεν έγκειται στο να συντρίψεις όποιον σε πολεμάει, αλλά να μη χάσεις τον εαυτό σου πολεμώντας τον.

Ίσως αυτό να ήταν το βαθύτερο μήνυμα εκείνης της παράστασης. Να φυλάμε την καρδιά μας καθαρή από τη γλίτσα της κακίας, αλλά και αρκετά δυνατή ώστε να μην επιτρέπει στη μοχθηρία να την κατακλύζει. Να παραμένουμε άνθρωποι του φωτός, χωρίς να ξεχνάμε πως ακόμη και το φως χρειάζεται όρια για να προστατεύει τη φλόγα του από τους ανέμους. ✨🌬️🕯️

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨