Μια παρέα...

Μια παρέα ήτανε κοντά στην ακτή

κάποια βλέμματα άναψαν την θάλασσα,

κάποια μάτια πάγωσαν το φεγγάρι,

άλλοι γελούσαν και τα γέλια έσταζαν χαρά,

Εγώ καθόμουν σ' ένα παγκάκι πέτρινο λίγο μακριά

έγραψα τον πρόλογο, αυτό που έβλεπα με την έκτη αίσθηση,

η ζωή,

οι άνθρωποι ανάβουν, σβήνουν , καίγονται, κλαίνε, γελάνε,

ο επίλογος άγνωστος

για όλους,

απλά τραβάμε στην αρχή ένα σχοινί κεντημένο από κλωστές λεπτές και χοντρές , νήματα, μαλλί,

Χρυσόσκονη, κουδουνάκια χρωματιστά, να κάνουν θόρυβο,

κι ύστερα, κι ύστερα,

μα δεν υπάρχει ύστερα....

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹