Μια βουτιά στο παρελθόν...

Θλιμμένη κοιτάζει τη βροχή,

βυθίζοντας τη σκέψη,

στο μακρινό της παρελθόν,

λίγο να την πλανέψει.

Ευθυτενείς στο τζάμι,

κρέμονται οι βροχοσταλίδες,

φεύγουν και πέφτουν στο κενό,

σαν χαμένες ελπίδες.

Το φθινοπωρινό γκριζάρισμα,

θολώνει τη ματιά της,

αναπολεί όσα έζησε,

κι έχει μέσ’ τη καρδιά της.

Μετρά ,ξανά μετρά ,

στάλες κατρακυλάνε,

στο μέτρημα τους χάνεται,

κι οι σκέψεις της πονάνε.

Μέσα από το παγερό γυαλί,

ψάχνει μιά οπτασία,

στου φθινοπώρου τη καταχνιά,

βλέπει με φαντασία.

Βροχοσταλίδες πολιορκούν,

της μνήμης τα τοπία,

έρχεται και παρέρχεται,

της θλίψης ουτοπία.

Κάνει βουτιά στο παρελθόν,

απ’ το παράθυρο ατενίζει,

τα δάκρυα ξεχειλίζουνε,

κι αρχίζει να δακρύζει.

Βροχοσταλίδες της ψυχής,

ρέουν σαν το ποτάμι,

μέσ’ το βυθό της μνήμης της,

οι σκέψεις της τσουνάμι.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου ❣️