Ανομβρία 🍁

Λησμόνησε το σύννεφο

να βρέξει,

κι η διψασμένη γη

εκλιπαρεί

Ραγισμένη,

σκασμένη,

περιμένει

μια στάλα ουρανού

να λυτρωθεί

Τα φύλλα πέφτουν

ένα ένα στο χώμα,

αθόρυβα,

σε άπνοια βαριά,

σε μια νεκρική σιγή

που απλώνεται,

κι ούτε ο άνεμος

δεν τα κυνηγά

Αβέβαιο το μέλλον

για τον αγρότη,

που στήριξε τη ζωή του

στη σοδειά

Με το βλέμμα

καρφωμένο στον ουρανό,

μετράει τις ελιές που άδικα

πεθαίνουν τελικά

Όμως, τι έκπληξη!

Στους θάμνους,

ταπεινά κυκλάμινα

ξεφύτρωσαν

δειλά

Με το χρώμα λιγοστό,

μα με ψυχή περίσσεια,

σκορπούν το άρωμά τους

απαλά

Γονατιστά κι αυτά,

παρακαλούν το σύννεφο

να θυμηθεί,

να βρέξει

Κι ύστερα,

απλά συνεχίζουν

τη μοναχική διαδρομή τους,

σιωπηλά

Γιατί ξέρουν

αυτό που ξέχασε

ο ουρανός,

πως κι η ελπίδα θέλει λίγη βροχή

για να ανθίσει ουσιαστικά

Αρκεί να έρθει η εντολή

από πάνω,

χωρίς να παραγραφεί

άδικα

κι εκδικητικά

Κι αν ο ουρανός κρατά ακόμη

τη σιωπή του,

το μικρό κυκλάμινο

δεν παραιτείται

Σκύβει,

μα δε σπάει

κι ας διψά.

Κι ίσως αυτό

να είναι το μάθημά του:

πως ακόμη κι όταν η γη

ραγίζει, η ψυχή

μπορεί να ανθίσει

με χρώματα αληθινά.

Λαμπρινή Ζαφείρη 🍁

Με την αμέριστη συμπόνια

για τους αγρότες,

που βλέπουν τους κόπους τους

να χάνονται,

αλλά και για την ταπεινότητα

του κυκλάμινου,

που είναι

παράδειγμα προς μίμηση