"Μη παρακαλώ σε,μη"

Μες στα σκότη σεργιανάνε

των παθών σου τα σαράκια

πέντε φλέβες τού κορμού σου

μαυρισμένες σαν κοράκια

απαυδούν, με σένα θύμα

μιας ταχείας ασφυξίας

αν και χαίνεις μες στη δίνη

ανεμόεσσα ζωή μας

Μη παρακαλώ σε, μη

μη κελεύσεις το Βορέα

να σε εκδικηθεί μοιραία 

με άνομη αρπαγή 

Με διαμαντοπεριστέρας χάρη περισσή

τους υγρούς καημούς, ασκέρι, 

στράγγιξε στη γη:

Άρουρα  αφυδατωμένη

—με άροτρο άλλοτε οργωμένη

σιδηράς φαλκός —

στεγνωμένη προσδοκία 

τής ψυχής σου παροικία

Αν είσαι έτσι ζωή 

Μη παρακαλώ σε  

μη λυτρώσεις το λειμώνα

με τα δόντια του Χειμώνα

Κάνε υπομονή 

Και αν το μάτι σου, θωρήσει

αμπονώρα δυστυχία 

Και αν η αλκυόνα μες στη θίνα

κλάψει για τη δυσμοιρία 

Μη παρακαλώ σε

μη κλειδώσεις την ελπίδα

στης σκουριάς την οκνηρία.

Μες στο ξεροβόρι, τα λεπτά σου χέρια 

κοίτα πώς τονίζουν τη γραμμή ζωής

στη γυμνή παλάμη τής στεγνής ζωής σου. 

Θύσανοι ολούθε, μουρμουράν θιγμένοι

σε επουράνια τάσκα, λίαν στοιβαγμένοι

όσο αναρωτιέσαι τώρα βουρκωμενη:

-Μα που είναι η βροχή; 

Μη παρακαλώ σε, μη

"μη φοβού" την ανυδρία

θα αλλάξουν οι καιροί

έμορφη ζωή!

Αναστασία Νερόλη 🌹