Σώπασε κι αυτός ο Αύγουστος...

Γέμισε το ποτήρι του

νύχτες πανσέληνες και άστρα.

Κλείνει σιγά σιγά τις κουρτίνες του

και καταπίνει τις λέξεις

που βγαίναν απ’ τους βράχους

και γίνονταν στίχοι των βότσαλων.

Καθώς φεύγεις,

θυμάμαι αυτήν τη γλώσσα σου

που τραγουδούσε αδιάκοπα έξω από το νερό.

Τώρα, να την πάλι,

ξαναπέφτει στο δίχτυ βουβή

πριν πνιγεί στα σιωπηλά νερά σου.

Πρέπει να τρέξω...

Να προλάβω

να σκεπάσω αυτήν τη σιωπή σου

μέχρι τον επόμενο Αύγουστο.

Μην την κάψεις, ήλιε μου, και εξατμιστεί,

ήχος μείνει στο περιθώριο της λησμονιάς.

Δε φοβάσαι τον θάνατο.

Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽