ΕΡΩΤΙΚΗ ΓΕΩΛΟΓΙΑ 🪽

Πες μου τί ήσουν πριν γενείς πέτρα;

Πριν ο σεισμός σου σημαδέψει το σώμα;

Πριν το ρήγμα λαξεύσει την δόλια ψυχή;

Βρύα και άνθη μαζί ενωμένα,

πληγές και φιλιά αντάμα

Κάτω από τη λαξεμένη σου πέτρα,

η γης ερωμένη και εσύ εραστής,

με τη θέρμη ανυπομονησίας

Το μάρμαρο άθικτο, τέλειο, νεκρό

Το σπάσιμό σου κατοικήσιμο, θερμό

Τα ριζώματα είναι τα ΝΑΙ

Η αμετάβλητη ομορφιά σου τα ΟΧΙ

Και βλέπω στο σαρκίο, εσένα

Ταυτόχρονα και κάτι ολόιδιο που δεν σου μοιάζει

Και ο έρωτας μας κυλά

Και το αίμα γεμάτο ασβέστη κυλά κι αυτό

Και ο κήπος ανθίζει στις ρωγμές σου

Και εγώ μαραίνομαι μέσα του,

περιμένοντας να σπάσω εκκωφαντικά,

για να μπορέσω επιτέλους να βλαστήσω ξανά

Μα το ασβεστένιο αίμα δεν κυλά

Μαρμαρώνει

Και εγώ στέκομαι σιωπηλά, μνημείο

Γεωλογικό το δέος,

της απολιθωμένης ψευδαίσθησής μου!

Άννα Κλαρίτη ❤️