Μαργαριτάρι στο κοχύλι

Θάλασσα εγώ, κι' εσύ ωκεανός που μ' αγκαλιάζει

Εραστής παλιός,των αφρών σου ο γλάρος,

Κύματα απλώνεις φιλιά να με χορτάσεις,

Αργά με εθίζεις στο δέος και θάρρος.

Θάλασσα σαν αράζεις,της ακτής σου είμαι λιμάνι

Λαμπρός φάρος στης νυχτιάς καταιγίδα

Προκυμαία θα γίνω οργή να ξεθυμάνεις

Στις μακρινές σου διαδρομές θα' μαι η πυξίδα.

Θάλασσα σαν είσαι ξέσπασμα, σαν είσαι θύελλα,

Ή πελώριο κύμα σ' αγέρα που σφαδάζει

Θα γινόμουν τρικυμία που θα ήθελα

Μια φουρτούνα ταραχής που με σένα μοιάζει.

Θάλασσα θα ήσουν το λατρευτό μου σεργιάνι

Η αιώνια θα ήσουν των ονείρων αγάπη

Σε αδικίες,της καταδίκης το τσουνάμι

Της γλυκιάς ποίησης του οίστρου μελάνι.

Στους πορθμούς κακουχίας

σου πλάι θα άραζα

Στις φουρτούνες και στης μοίρας το αγιάζι

Της ελπίδας ταξίδια με σένα θα χάραζα

Στο σώμα σου πάνω θα ήμουν καράβι.

Θάλασσα γλυκιά το χάδι σου με κανακεύει

Σαν η Κίρκη μου δίνεις φιλιά δίψας στα χειλη

Μ' αγαπάς πιστά και όταν σφόδρα αγριεύεις

Μαργαριτάρι με κρατάς μες στο κοχύλι.

Λευτέρης Σιώμος 🌹