Χειροτονία κύκνειας κόπωσης

Δεν υπάρχει πρόσωπο να χειροτονηθεί

Μονάχα ένα σώμα σε στάση προσοχής, καρτερικό

Ώμοι γερμένοι στωικά, μα όχι από ντροπή,

εκρηκτικοί από συνήθεια

Γόνατα λυγισμένα έτοιμα να γίνουν ηχηρή κραυγή

Σώμα καλά διαβασμένο στις σκισμένες τις πλάτες,

των πληγιασμένων λεξικών της φθοράς

Ένα σώμα δαρμένο σε όλα τα σχήματα πτώσης

Σημαδεμένο φθοράς ακριβείας

Πάντα παρόν σε φθορά αναμονής

Πιεσμένο να καταστρέφεται από το χρόνο,

φθορά άνευ γεγονότος

Ξεχνά πως να αντέχει, φθορά προσαρμοστικότητας

Δεν μιλά, απλά μηχανικά εκτελεί, φθορά γλωσσική,

στόμα μια ξερασμένη πηγή

Δεν θέλει να σωθεί και παραιτείται, φθορά αντοχής

Και τότε καταρρέει όχι μόνο για μια στιγμή

Διαρκής κατάρρευση άνευ ορίων και αναγνώρισης

Διαρκής κόπωση, ιδρώτας, σιωπή, συνήθεια

και αλύτρωτος ρασοφόρος πόνος

Δεν υπάρχει θεός, απουσιάζει

Κανείς δεν κάλεσε ιερέα κι όμως η τελετή έγινε

Ευλογία δεν εδόθη μόνο η παραμονή αμετάκλητα πιστή

Το σώμα κουρασμένο δεν προσευχήθηκε,

δεν αρνήθηκε την σιωπηλή χειροτονία του

Εκτέλεσε την παραμονή του με συνέπεια

Η χειροτονία κόπωσης ολοκληρώθηκε μυστικά

Το σώμα σε στάση προσοχής παρέμεινε ορθό

Οι ώμοι εκπαιδεύτηκαν στο βάρος τους, ανασηκώθηκαν

Τα γόνατα αποδεχόμενα το καθήκον τους, ξελύγισαν

Και το σώμα, έγινε τελικά πρόσφορο προς χρήση

Τα χέρια αγκαλιά με ένα κύκνο το συμπλήρωναν

Πανέτοιμο έγινε να αρχίσει ξανά το ψέμα της στάσης

Το ποιήμα αυτό ανήκει στην ανέκδοτη Ποιητική μου Συλλογή με τίτλο : ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΟ ΨΑΛΤΗΡΙ

Άννα Κλαρίτη ❤️