"Μικρή παλάμη"

Για σένα και για μένα έχω κλάψει

πατώντας πάνω σε κλάσματα.

Επιτόπια θλίψη.

Κι αν για κάτι θρήνησα,

είναι το παιδί που μεγαλώνει

και δεν χωράει πια

σαν μπουκιά στην αγκαλιά.

Από εκείνη τη μπουκιά

μαζεύω τα ψίχουλα.

Δεν φαντάζεσαι πόση ερημιά

αντέχει η αναζήτηση.

Περίμενα ο μικρός άρτος

να αφήσει κάτι.

Τίποτε.

Δεν χόρτασα.

Ύστερα, περιφέρομαι

σε μια ζωή εκλεπτυσμένου ταφείου.

Φορώ το άσπρο ως μαύρο,

μετρώντας αποκόμματα

— βίος επί βίου,

αποβιώσαντος ονείρου.

Η θλίψη η επιτόπια

είναι η ομορφότερη ντροπή.

Ένα φωτάκι λαμπίδας

στο σκοτεινό μυαλό,

ένα λεπίδι που κόβει ήσυχα τη χαρά,

αφήνοντας μετέωρη τη σήψη.

Ψαλμωδία φάλτσα

σε νότες δανεισμένες.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽