Κόκκινο...

Κόκκινα απογεύματα

αντανακλάσεις του Άτλαντα

φωτίζουν την ψυχή μου

και κίτρινα μόρια Σαχάρας

δονούν τη σάρκα μου.

Σφυρίζει στ αυτιά μου

αέρας της ερήμου,

άτια των Βεδουίνων

που πλησιάζουν.

Μπλέκομαι σε μια δίνη

που με ρουφάει

σαν σε χορούς δερβίσηδων.

Γυρίζω, γυρίζω...

Πνίγομαι...

σε ομόκεντρους κύκλους

χαραγμένους με το διαβήτη της λογικής.

Κι ο διαβήτης ανοίγει ……

τρυπάει την Αφρική,

σβήνει τη μοναξιά των βουνών,

το βούισμα των οάσεων ,

το όνειρο...

και αφήνει πίσω του το επίπεδο (Ο, ρ)

που ορίζεται από τα ίχνη μoυ…...

Αφροδίτη Διαμαντοπούλου 🌹