Μια αναζωογονητική ανάσα στη Βυτίνα Αρκαδίας

Μια αναζωογονητική ανάσα στη Βυτίνα Αρκαδίας

«Τα κοινά συστατικά της καλής υγείας και της μακροζωίας είναι:

Καλή διάθεση, καθαρός αέρας, όχι βαριά εργασία, λίγο άγχος.»

Φίλιπ Σίντνεϊ –  Άγγλος ποιητής (1554-1586)   

Βυτίνα Αρκαδίας, 1 Οκτωβρίου 2025, 16:40

Η εικοσιπεντάχρονη ξανθιά Χλόη, είχε μόλις σηκωθεί από τον απογευματινό υπνάκο της. Χασμουρήθηκε και περπάτησε ξυπόλυτη, πάνω στα ξύλινα πατώματα του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος της. Από τα ανοιχτά παράθυρα, έμπαιναν οι απογευματινές ακτίνες του ήλιου και διαθλώνταν πάνω στο γυάλινο βάζο με τα κατακόκκινα τριαντάφυλλα, του τραπεζιού της κουζίνας. Η Χλόη ετοίμασε ένα διπλό καπουτσίνο στην μηχανή που της είχε στείλει ο αδερφός της, που δούλευε σε ένα καφέ στην πλατεία Ναυαρίνου της Θεσσαλονίκης. Κοίταξε το ημερολόγιο που είχε κρεμάσει στον απέναντι τοίχο, που αναπαριστούσε Μικρασιάτισσες με τις παραδοσιακές φορεσιές τους, να χορεύουν μπροστά στον λευκό Πύργο. Σήμερα ήταν η πρώτη Οκτωβρίου. Θυμήθηκε τέτοια μέρα πριν από ένα χρόνο ακριβώς, έπιναν καφέ στην πλατεία αριστοτέλους μαζί με τον αδερφό της. Ο οποίος ήξερε τα πάντα σχετικά με τον καφέ. Εκείνη την ημέρα, της έλεγε, πως από το 2015 και μετά, καθιερώθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ, η πρώτη Οκτωβρίου, ως η Διεθνής ημέρα καφέ, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη αναφορικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όσοι καλλιεργούν καφέ.

Φόρεσε ένα ελαφρύ ροζ φούτερ και βγήκε έξω στην μικρή βεράντα της, για να απολαύσει το ρόφημα της. Με τα μακριά καλλίγραμμα πόδια της να ακουμπάνε το χαμηλό κάγκελο, κοίταξε το τοπίο ολόγυρα της. Το πράσινο κυριαρχούσε παντού. Πανύψηλα κυπαρίσσια και έλατα βρίσκονταν ολόγυρα της, ενώ πρασινωποί θάμνοι και αναρριχώμενοι κισσοί περιτριγύριζαν τα πετρόχτιστα παραδοσιακά σπίτια του οικισμού. Απέναντι της, μια καφέ γερακίνα είχε κουρνιάσει στα τελευταία κλαδιά ενός αιωνόβιου πλατανιού. Με το που εντόπισε το θήραμα της, εκτοξεύτηκε  από τις φυλλωσιές και ταξίδεψε κάτω από τον καταγάλανο ουρανό, με κατεύθυνση το τεχνητό δασάκι της Βυτίνας, που έσφυζε από θηριώδη κωνοφόρα και φυλλοβόλα δέντρα.

Αναλογίστηκε πως τελικά η ζωή στην Βυτίνα Αρκαδίας, δεν είναι άσχημη. Όταν είχαν βγει τα αποτελέσματα των αναπληρωτών δασκάλων και είχε μάθει πως θα έπρεπε να διδάξει πρώτη φορά στην ορεινή Αρκαδία, έμεινε στήλη άλατος. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά από ότι τα υπολόγιζε. Στην Βυτίνα συνάντησε πρόσχαρους ανθρώπους, βρήκε εύκολα ένα επιπλωμένο διαμέρισμα με οικονομικό ενοίκιο και τα παιδιά της πρώτης τάξης της, ήταν χαρωπά και την είχαν αγκαλιάσει με την παιδική αγάπη τους. Επίσης την εντυπωσίασε το κτίριο που στεγάζονταν το Δημοτικό σχολείο, καθώς ήταν ένα διατηρητέο νεοκλασικό πέτρινο κτίριο του 1904. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν πως εδώ και τρεις εβδομάδες που έμενε στην Βυτίνα, δεν είχε χρειαστεί ούτε μια φορά τον αναπνευστήρα άσθματος της. Ποιος ξέρει μπορεί το υψηλό υψόμετρο της περιοχής, με την μειωμένη υγρασία να εμπόδιζε την ανάπτυξη των αλλεργιογόνων. Αφού η Βυτίνα ήταν θεμελιωμένη σε ύψος χίλια τριάντα τρία μέτρα, από την επιφάνεια της θάλασσας του Αργολικού κόλπου. Επιπρόσθετα έπαιζε μεγάλο ρόλο και η απουσία περιβαλλοντικής ρύπανσης, καθώς οι ρύποι στο βουνό είναι ελάχιστοι, σε αντιδιαστολή με την νύμφη του Θερμαϊκού κόλπου, την Θεσσαλονίκη.

Αφού ήπιε τον καφέ της, ετοιμάστηκε να πάει για τον καθιερωμένο πλέον μισάωρο περίπατο της, στο μονοπάτι της αγάπης. Ένα κοντινό δρόμο, πλαισιωμένο από σφεντάμια και πλατάνια, που τα παλιά χρόνια, ήταν το σημείο συνάντησης των νέων του χωριού. Ο πύρινος δίσκος του ήλιου είχε αρχίσει να βυθίζεται πίσω από τον γρανιτένιο όγκο του όρους Μαινάλου και ο ουρανός είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Καθώς βάδιζε πάνω στην άσφαλτο, κάτω από την σκιά των φυλλοβόλων δένδρων, αναρωτήθηκε αν θα πετύχαινε πάλι τον συνομήλικο δάσκαλο της φυσικής αγωγής, του Δημοτικού της. Καθώς ο συγκεκριμένος γυμναστής διέρχονταν τρέχοντας κάθε απόγευμα από το ίδιο μονοπάτι, κατευθυνόμενος προς τα βουνίσια μονοπάτια. Για κάποιο λόγο το έλεγαν μονοπάτι της αγάπης, σωστά;

ΤΕΛΟΣ

Γιώργος Παλαιστής