Τρυφερή σφραγίδα στις σελίδες του χρόνου ✨

Οκτώβριος είναι και φοράει το γαλάζιο βλέμμα της χαμένης μου φίλης.

Αγναντεύει πάνω από τα σοκάκια των δυτικών συνοικιών, σαν παράθυρο ανοιχτό στον άνεμο, με άφατη περιέργεια για τις καινούριες εικόνες που ξετυλίγει η διαδρομή.

Παρακολουθεί τις ριπές των κίτρινων φύλλων, που στροβιλίζονται πάνω στα παγκάκια της πόλης σαν μικρά, ξεχασμένα γράμματα.

Κρυφοτραγουδά έναν παλιό σκοπό, θαμμένο στη σκόνη του χρόνου, μα γνώριμο και αγαπημένο του πατέρα.

Οκτώβριος είναι.

Παίζει με τρελούς ρυθμούς τα παιχνίδια των παιδικών μας χρόνων κι οι δρόμοι γεμίζουν από τον απόηχο των γέλιων μας.

Σημειώνει με μελάνι μικρά μυστικά στο βιβλίο των Ελληνικών, λίγο πριν το επόμενο μάθημα.

Οκτώβριος είναι και φτιάχνει έναν σκέτο καφέ, αφήνοντας το άρωμά του να ανέβει σαν λεπτός καπνός, δελεάζοντάς με να σιμώσω ξανά σε τόπους αγαπημένους.

Οκτώβριος είναι.

Στην άκρη ενός πεζοδρομίου αφήνει ένα μολύβι μισοφαγωμένο, μικρό απομεινάρι μιας άλλης εποχής. Το σηκώνω σχεδόν μηχανικά. Επάνω του διακρίνεται ακόμη μια δαγκωματιά από παιδικά δόντια, σαν σφραγίδα τρυφερή πάνω στον χρόνο.

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨