Θύελλες μνήμης 🌹

Νέοι εμείς,οι δύο αντάμα

Ταίρι φρέσκο, ζήλιας η φουρνιά

Σαν ο καβαλιέρος με τη ντάμα

Στα,δίχτυα του έρωτα φονιά.

Μέναμε στο ακρινό τραπέζι

Λέγαμε σοφά λόγια λογικής

Πίναμε κρασί σαν πετιμέζι

Δικός μας ουρανός κι' όλη η γη.

Που να θυμάσαι τα ωραία γλέντια

Τότε που

χορεύαμε αγκαλιά

Έγιναν εφιάλτες, γίνανε ντέρτια,

Γίναν διαβατάρικα πουλιά.

Πήγα και πάλι σ' αυτό το στέκι

Βγήκαν αναμνήσεις και σπαραγμοί,

Άδεια η καρέκλα και το τραπέζι

Συντροφιά καρδιάς οι στεναγμοί.

Πείσμωσα είπα χορό να πιάσω

Ζάλη να θυμόμουν στη ζεμπεκιά,

Θύελλες μνήμης μ'εριξαν κάτω

Καημοί μου βάλανε τρικλοποδιά.

Λευτέρης Σιώμος 🌹