Η ΠΕΤΡΑ ΑΡΝΙΟΤΑΝ ΝΑ ΒΡΑΧΕΙ

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα

Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο

Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα

Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου

Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω

Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος,

με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά

Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει

Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει

Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο

Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια,

αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι,

γεμάτη υγρασία και αίμα

Βλέπω τον ώμο, τους καρπούς σου, ατσαλένιοι

Το σπηλαίο βαθουλό κοίλωμα πίσω από το γόνατό σου

Χτυπά η ανάσα σου στης ψυχής τις αρτηρίες

Και εγώ την ακούω ανέγγιχτα

Βλέπω σταγόνες-μπίλιες να χορεύουν δίπλα σου

Και εσύ ζώσα και εντελώς αφυδατωμένη

Μια μακρόσυρτη πνοή προτού γευθείς το πρώτο σου φιλί

Αρνιέσαι σθεναρά να βραχείς

Πέτρωσε αυτό που δεν τόλμησες να κάνεις

Σε ακουμπώ δειλά

Σε παίρνω στα χέρια μου, ηλιόκαυτρο άγγιγμα

Σε πετώ με δύναμη μες στο αλατισμένο νερό

Τί όμορφα γυαλίζεις

Μέσα στο ριγωτό της πλάτης σου,

παρείσφρησε όλο το βαρύ γαλανό της θάλασσας

Κούρνιασε βυθός

Γεμάτος έρωτα

Γεμάτος απώλεια

Γεμάτος άδολο παιδί που κοιμάται

Γεμάτος πρόσωπο-απρόσωπο και άχρονο

Μια διαφανής σκληρόπετρα έγινες

Αρνιόσουν να ξεχάσεις

Αρνιόσουν να ξεχαστείς

Αρνιόσουν να βραχείς

Τώρα βυθίστηκες στην τσέπη μου!

Πάλι αρνιέσαι να βραχείς,

μα θάλασσα έγινες μέσα μου

Μ΄ έπνιξες!

Άννα Κλαρίτη ❤️