Ερειπωμένος ο διάδρομος καταϊδρωμένος, από την κάφτρα του κεριού που τρεμούλιαζε, πλαγιασμένο δίπλα στο μαύρο πλαίσιο του καθρέφτη, στην παλαιά σερβάντα Το γυαλί του γόγγυξε γοερά Κανείς δεν άκουσε το κροτάλισμά του Κάθε τέτοια ώρα σκοτεινή, εξαίσια αλυχτάει Ο καθρέφτης καταπίνει όλα όσα είδε στο φως Αυτήν την ώρα είναι πάντα κατηφής Φορτωμένος όντα, σιωπές κι αγγίγματα Μια υπερπλήρωση στο κουρασμένο του μάτι Και μετά πιστεύουμε ότι οι καθρέφτες μόνο βλέπουν Απατώμεθα οικτρά

Κόμη μακρά, μύρον και δάκρυα πικρά, προσφέρουσιν καρδίαν πληγωμένην Δε συγκράτησαν τις στάλες της βροχής τους Αυτές έπεσαν στο άχραντό Σου, δέρμα Δώρο έγιναν, πάνω στο φως Σου Και κύλησαν χωρίς να κυλήσουν Άγιος ο Θεός Και άγγιξαν χωρίς να αγγίξουν Άγιος Ισχυρός Και έσπασαν χωρίς να σπάσουν Άγιος Αθάνατος Και τίποτα δε συνέβη Και όλα έχουν συμβεί Ελέησον ημάς Άννα Κλαρίτη ❤️.

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος, με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια, αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι, γεμ

Δεν υπάρχει πρόσωπο να χειροτονηθεί Μονάχα ένα σώμα σε στάση προσοχής, καρτερικό Ώμοι γερμένοι στωικά, μα όχι από ντροπή, εκρηκτικοί από συνήθεια Γόνατα λυγισμένα έτοιμα να γίνουν ηχηρή κραυγή Σώμα καλά διαβασμένο στις σκισμένες τις πλάτες, των πληγιασμένων λεξικών της φθοράς Ένα σώμα δαρμένο σε όλα τα σχήματα πτώσης Σημαδεμένο φθοράς ακριβείας Πάντα παρόν σε φθορά αναμονής Πιεσμένο να καταστρέφεται από το χρόνο, φθορά άνευ γεγονότος Ξεχνά πως να αντέχει, φθορά προσαρμοστικότ

Το κατέγραψα Δεν ήταν σφάλμα μέτρησης, με επιφερόμενο θραύσμα επί κρότου Απλούστατα! Ο καθρέφτης αθάμπωτος, δεν τα βρήκε με τον εαυτόν του Χωρίς απτά δεδομένα, κατέρρευσε το σύστημα ακεραιότητάς του Έγινε ύποπτος αλγόριθμος Γλαφυρό μοντέλο, μιας επικίνδυνης ακολουθίας αντικειμένων Άνευ ανάγλυφης μνήμης Χωρίς μουγκούς θρήνους Χωρίς ωχρούς νεκρούς Χωρίς ύπουλες ενοχές Άνευ ανίατου πόνου Κι όμως η λίστα βαρύγδουπα πονεμένη Η μνήμη χουχούλιαζε στους παγερά σβησμένους Οι γοεροί θρ

Πες μου τί ήσουν πριν γενείς πέτρα; Πριν ο σεισμός σου σημαδέψει το σώμα; Πριν το ρήγμα λαξεύσει την δόλια ψυχή; Βρύα και άνθη μαζί ενωμένα, πληγές και φιλιά αντάμα Κάτω από τη λαξεμένη σου πέτρα, η γης ερωμένη και εσύ εραστής, με τη θέρμη ανυπομονησίας Το μάρμαρο άθικτο, τέλειο, νεκρό Το σπάσιμό σου κατοικήσιμο, θερμό Τα ριζώματα είναι τα ΝΑΙ Η αμετάβλητη ομορφιά σου τα ΟΧΙ Και βλέπω στο σαρκίο, εσένα Ταυτόχρονα και κάτι ολόιδιο που δεν σου μοιάζει Και ο έρωτας μας κυλά Και