Πες μου τί ήσουν πριν γενείς πέτρα; Πριν ο σεισμός σου σημαδέψει το σώμα; Πριν το ρήγμα λαξεύσει την δόλια ψυχή; Βρύα και άνθη μαζί ενωμένα, πληγές και φιλιά αντάμα Κάτω από τη λαξεμένη σου πέτρα, η γης ερωμένη και εσύ εραστής, με τη θέρμη ανυπομονησίας Το μάρμαρο άθικτο, τέλειο, νεκρό Το σπάσιμό σου κατοικήσιμο, θερμό Τα ριζώματα είναι τα ΝΑΙ Η αμετάβλητη ομορφιά σου τα ΟΧΙ Και βλέπω στο σαρκίο, εσένα Ταυτόχρονα και κάτι ολόιδιο που δεν σου μοιάζει Και ο έρωτας μας κυλά Και