Ο ΜΑΝΔΥΑΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΈΜΒΡΗ

Γαλακτερός θόλος εξαπλώνεται αγνή ψυχή διάχυτη παντού μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, κρύβεται θέλει να αναστηθεί να μεταμορφωθεί! Σαν ιππότης έτοιμος να καβαλικέψει το σταχτί του άτι και να περιπλανηθεί στην επουράνια πολιτεία, και εκεί κοντά του τα σπιρούνια του βρίσκουν πάνω στις αστέρινες μορφές. Ένα πλησιάζει κοντά του και τον ρωτά-για που το έβαλες; Που θες να ξαποστάσεις; Και ανταπαντά –ψάχνω την κατάλληλη εποχή για να αδράξω την δική μου στιγμή. Τότε κάτι μαγικό συμβαίνει. Ένα αστεράκι μικροσκοπικό και λαμπερό μπαίνει μέσα του και φωτίζεται, και όλος ο θόλος σχίζεται σαν κομμάτι χαρτί και τότε ξεβράζονται όλα τα γήινα χρώματα πάνω στην ακροθαλασσιά του ουρανού! και ξεχύνονται ορμητικά από τον καταρράχτη της παλέτας του Σεπτέμβρη, μιας εποχής γλυκιάς σαν χρυσή κυψέλη. Τότε όλα βάφονται κίτρινα, καφέ, και κόκκινα όλα τα δέντρα χρυσαφένια πολύτιμα σαν κέρματα τα φύλλα ανεμίζουν. Σαν στολίδια που του φόρτωσε ο επουράνιος θησαυρός, καφέ σαν ξαχνισμένο σύννεφο από ένα μονότονο δειλινό, και κόκκινα σαν ρουμπίνια αστραφτερά σε κάθε ανακαθισιά του ήλιου. Η μελωδία τους σκορπίζει τον ύμνο του θροίσματος που ανασκιρτούν τα αυτιά σου, σε κάθε απόηχο τους. ο Σεπτέμβρης ο μήνας της θαλπωρής ο μήνας των ποιητών η γραφίδα τους ανοίγει σαν τα γλυκώδη σύκα, όπου μέσα οι σπόροι τους αντιγράφουν το μεδούλι της ζωής και ρουφώντας το αναγεννιέσαι όπως ο γαλακτερός θόλος. Τα φύλλα αρχίζουν και πέφτουν τα πρωτοβρόχια των δέντρων είναι δικό τους προνόμιο, και ο ουρανός ακολουθά να στάζει τις δικές του σταγόνες. Πίνουν το γάλα τους αναμιγμένο με την γεύση του Σεπτέμβρη ο μήνας του Σταυρού που υψώνει το ανάστημα του κορμού τους, και παίρνουν το σχήμα τους και αυτά γιατί σηκώνουν το δικό τους βάρος. Τα κλωνάρια τους παραδομένα στο αχαλίνωτο πάθος του ανέμου που τα ξεσηκώνει και τα λικνίζει, γυναίκα αμαρτωλή που σηκώνει και αυτή το βάρος της αμαρτίας της. τα χέρια τους μαέστρος ξεγυμνωμένα ξιφομαχούν με τις ορέξεις των ακαταφρόνητων ανέμων με τα καρφιά των νυχτερινών ιπποτών που τρυπάνε την σάρκα τους! η πάχνη των φύλλων σκεπάζει την γη για να την προστατέψουν από την απονιά της ψύχρας, να ζεστάνουν το χώμα για να καρποφορήσουν τα ώριμα σταφύλια κάθε ρώγα κρύβει την ιστορία της. κάθε ρόγα ταξιδεύει με κάθε σύννεφο που περνά κάθε στολίδι της χρυσό μπαίνει στους θησαυρούς ψηλά, και βρίσκουν τα ταίρια τους. οι αμπελώνες του Σεπτέμβρη ξεφαντώνουν περιμένουν την συγκομιδή του φτωχού εργάτη, για να λιώσουν τον μούστο που έχει μείνει στον πάτο του σεντουκιού. Και να παράξει το χρυσόπιωτο κρασί για να αισθανθεί ότι βρίσκεται στον παράδεισο, και οι γαλακτεροί αμπελώνες ψηλά παράγουν ρόγες με γάλα που θηλάζουν! Που θρέφονται και αποκτούν φτερά από σύννεφα και ταξιδεύουν στην πολιτεία των αγαθών, των καλοσυνάτων όπου υπάρχει ο αληθινός θησαυρός αυτός της ψυχής τους! ξεμυτίζει από την άκρη τους σπάει η φλέβα των κεραυνών και ξεχύνεται το αίμα κατακόκκινο, και να σου η περήφανη ροδιά με τους πρώιμους καρπούς της! και το αίμα ταξιδεύει πάνω στην πλάση και βάφει όλα τα μουντά και βάφει κάθε μικρή γωνιά που ο Σεπτέμβρης αποζητά να αναδείξει το κάλλος του! και έτσι όπως είναι όλα γιορτινά ξαφνικά ένα μικρό σύννεφο απομακρύνεται από την  υπόλοιπη παρέα, αρχίζει να πάλλεται σαν να έχει ξεβολευτεί και τότε ηχείο του ουρανού γίνεται για να ακουστεί η φωνή του. και τότε γεννάται η επιθυμία του να αφιερώσει ένα ποίημα να γράψει με λευκή καθαρή πένα λόγια αγνά και ξεκινά:

 φθινόπωρο που φθείρεις τους οπωρώνες μην φθείρεις και την καρδιά μου κράτα την ζεστή από τα χρώματα σου.

Φθινόπωρο που με την απότομη πνοή σου με κάνεις να λοξοδρομώ χάνοντας τα βήματα χαμένο στο άπειρο του ουρανού σου.

Φθινόπωρο που σκορπάς τον πετριχώρα σου πάνω στα σκελετωμένα δέντρα που καταπίνουν οι ρίζες τους.

Φθινόπωρο ξακουστό που χτενίζεις την μελαχρινή σου κόμη και την απλώνεις διάσπαρτη πάνω στις γήινες κοιλάδες.

Και τότε ξαναμαζεύεται κοντά στην παρέα του και τον παρακολουθεί για να δει τις αλλαγές του. τότε ξεπετάγονται τα φασκόμηλα ένα άρωμα μεθυστικό που τον ναρκώνει, ένα του φλιτζάνι φάρμακο όπου γλυκαίνει την καρδιά των ανθρώπων και σε κάθε του γουλιά γεύεσαι τον Σεπτέμβρη. Το θυμάρι ξανθίζει φορά τον μανδύα του που ρίχνει ο ηλιάτορας το φως του και του δίνει την δική του ξεχωριστή θέση στο σκηνικό του! και ταιριάζει με τα στολίδια του και ταιριάζει με τη ενδυμασία του, και οι άνθρωποι ανακαλύπτουν έναν άλλον θησαυρό που τους τον δίνει απλόχερα. Ανεμοσκορπισμένο το δεντρολίβανο αιθέριο έλαιο που καταπραύνει τις πληγές της ψυχής, ευωδιάζει ως τα πέρατα του κόσμου! Όλα τα αγαθά του υπερτερούν από το κάθε τι. Η πολυχρωμία των φύλλων που με την μύτη τους ζωγραφίζουν ένα πίνακα με ώριμους καρπούς με καφετί σερβίτσια, με μήλα αφράτα όπως ξεφλουδίζει η θάλασσα την χρυσή άμμο. Τον Σεπτέμβρη και αυτή αναταράσσεται θέλει να δείξει την αγωνία που την διακατέχει, για να τον δαμάσει γιατί της κλέβει όλη την δόξα! Τα μαύρα σύννεφα την κατευνάζουν μαστίγια ουρανογεννημένα που την κρατούν δέσμια μπροστά στην εξαλλοσύνη της! και κατεβαίνουν χαμηλά ακολουθούν έναν δρόμο διαφορετικό όπου κανένας άλλος δεν γνωρίζει παρά μόνο αυτά, και μπερδεύονται ανάμεσα στα δέντρα ανάμεσα στους θησαυρούς. Μόνον χαρούμενα δεν είναι γιατί ανατριχιάζουν στο ρίγος που τους χαρίζει το φθινόπωρο, και αυτά κλαίνε και τα σύννεφα σκουπίζουν τα δάκρυα τους. Συμπονούν τις αλλαγές τους και θρηνούν για τα περασμένα! Τα φύλλα τα ριγμένα τρέχουν να κρυφθούν ανάλαφρα έτοιμα να πετάξουν, και μαζεύονται γύρω-γύρω σαν λαιμοδέτης να το τυλίξουν βρέφος ανυπεράσπιστο μέσα στο κρύο και το αγιάζι! Καθισμένος κάτω από τον σκελετό τους ξεφεύγουν τα φυλλώματα τους και αναπαύονται πάνω στο χέρι σου, και παρατηρείς τα νεύρα τους που κυλάει το αίμα των θεών που τσαλακώνεται ρυτιδιασμένο. Αντιγράφει το πρόσωπο σου διαβάζει τις δικές σου ρυτίδες διαβάζει τις δικές σου τσαλακώσεις, και σε παρηγορεί που ανακαλύπτει τα ίχνη και τα βιώματα της δικής σου ζωής! και κλαίς από τα δανεικά μαύρα σύννεφα του ουρανού του το κλείνεις στην χούφτα σου σαν το ωραιότερο πετράδι, που σκορπά η χάρη του η μοναδική και το στραγγίζεις από τα γιατί του κλείνεις το στόμα το φιμώνεις, ούτω σώστε να μην ξανατραγουδήσει πια. Επειδή κάθε νότα του σε πάει στα παλιά τότε που όταν ήσουν παιδί έφτιαχνες με αυτά την εικονοσύνθεση του μέλλοντος σου, μέσα από πολλά φθινόπωρα μέσα από πολλούς Σεπτέμβριους! Δυο χέρια συννεφένια πλέκουν από τις αποχρώσεις του καφετένια φουλάρια και καλύπτουν τον γλαυκό θαλαμίσκο, φτιάχνουν χλωμό πρόσωπο με καστανά μάτια που επιτηρούν την αναγέννηση της φύσεως! Τα χρώματα συναγωνίζονται πιο θα πρωτοστατήσει μετά τραβούν οριζόντιες και κάθετες γραμμές για να επιδείξουν το αίνιγμα του, που κάποιος πρέπει να σκεφτεί για να το λύσει. Και να βρει την άγνωστη προσωπίδα που ίσως να είναι η κόρη του Σεπτέμβρη που κρύβεται ανάμεσα στις φυλλωσιές, η ίσως να είναι η νεράιδα των φθινοπωρινών ονείρων! Που σε ντύνει στα χρυσά και χορεύεις στην σάλα που είναι στρωμένη με την πάχνη της, και καβαλιέρος ο Σεπτέμβρης να πιάσετε  τα θροίσματα του να ακολουθήσετε τα βήματα των ριγμένων φύλλων, όπου μόνο αυτά γνωρίζουν τα βήματα που πρέπει να κάνουν για να πέσουν μαλακά πάνω στο χώμα! Να υπακούετε στην ορχήστρα του δάσους που παίζει καινούργιους σκοπούς για να υμνήσει την αναγέννηση του! να φλερτάρετε με εκείνη με τα καστανά τα μάτια να σας μαγέψει με το μαγικό άστρο που έπεσε τότε, και να σας κάνει να ερωτευτείτε το φθινόπωρο! Διάφανο γοργό ποτάμι παραδίπλα φωτογραφίζει τις αντανακλάσεις του και χρυσίζει και εκείνο, και φουσκώνει και ξεχύνεται στις ρίζες πάνω και κολόνες υψώνει ψηλές να δωρίσει στον Σεπτέμβρη το χρυσοκίτρινο παλάτι! Που ένα νέος ήλιος θα το βάφει μια νέα εποχή θα ακμάζει ένας νέος έρωτας φθινοπωρινός θα πλάθεται, και όλη η γη θα χτιστεί από καφετί άμμο σαν παιδικό πυργάκι! Πριν το πάρει το νέο κύμα μιας άλλης εποχής θα χτιστεί από κόκκινους ανθούς πριν προλάβουν και μαραθούν από μια άλλη εποχή θα χτιστεί από κίτρινους ήλιους και φεγγάρια πριν σβηστούν από μια άλλη εποχή! Και εμείς θα χορεύουμε ακόμα στους ρυθμούς του όσο ακόμα θα κρατάει η παλέτα του και το τρίποδο του θα είμαστε εμείς και το πινέλο του, όπου ο Σεπτέμβρης θα σχεδιάζει  όπως εκείνος ξέρει. Τα γερμένα δέντρα τα γυμνά τα χέρια με σηκωμένα μανίκια, τους δρόμους που διαφαίνονται πάνω στα φύλλα τα μονοπάτια που ανοίγουν οι πύλες της πάχνης, τα φαλακρά λουλούδια για να νιώθουν τα αγγίγματα των ανέμων! Και έτσι ο Σεπτέμβρης θα είναι πάντα ο μήνας των ξεθωριασμένων ονείρων ο μήνας των αλλαγών και της μελαγχολίας, που είναι τόσο δυνατή όσο και η δημιουργία των διαθέσεων του!

Γερασιμία Παναγιωτοπούλου 🌹