ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΣΥ ...

Τις ζαρωμένες παρυφές 

στ'απόσκιο των ολύμπιων κρίνων σου 

η αναστενάρισσα ζωή 

θε ν'απαθανατίσει

Γυναίκα εσύ

καρδιά αϊτόπουλου φοράς 

με βλέμμα αστερομάτας 

τον κουρνιαχτό του όλεθρου

εσύ ατίθαση λαφίνα 

στο πέρασμα σαρώνεις 

 Και μου'παν  να σε υμνήσω:

Δώσ' μου τα δάκρυα τής ψυχής σου

για να μυρώσω με στοργή

τον πιο τερπνό κορμό τής ζωής 

γονυπετής στο διάσελο  

του μεστωμένου λυκαυγούς σου

Γυναίκα εσύ

φορέας φαεινής αλκής 

Ω, μυθική αλήθεια! 

©ΑΝΑSTASIA NEROLI  7/3/26