Βουή αποκριάτικου πάρτυ

Άνοιξα το μπαούλο 

Νάτο το πράσινο βελούδο 

Αφράτο πάνω πάνω λάμπει!

Το κοιτώ και ζαλίζομαι ελαφρώς, 

μου θυμίζει εκείνη τη νύχτα της αποκριάς τη μυστηριώδη γυναίκα που πήγε στο πάρτυ ντυμένη λαίδη, αλλά χωρίς μάσκα  και έκατσε στην καρέκλα σε μιαν άκρη παρατηρώντας τους όλους. 

Γύρω όλοι με μάσκες

Σκεπαστά τα πρόσωπά τους 

Χόρευαν σε τρελούς ρυθμούς 

Χορός, καπέλα 

όλοι με στολές

κι εγώ εμφανίστηκα χωρίς μάσκα, 

μόνο με το υπέροχο βελούδο μου φόρεμα  

Πως είχες το θράσος να έρθεις έτσι, μου είπαν οι φίλοι μου, 

αφού είναι πάρτυ αποκριάς!!

Τους κοίταξα γλυκά και απομακρύνθηκα, βαριόμουν αφόρητα τους δήθεν και τα κρυμμένα τους ψεύτικα πρόσωπα που ντύνονται κάτι άλλο από αυτό που είναι για να κρύψουν το πραγματικό.

Όλοι κρύβουν συναισθήματα 

και πρέπει να είναι χαρούμενοι 

Η μουσική άλλαζε 

κι η διάθεσή μου επίσης,

πλησίασα τη σκηνή, 

ο πιανίστας πέρασε δίπλα μου 

τώρα θα άρχιζε η μουσική η ζωντανή

Δεν άντεχα την τόση μάσκα, τόση βουή

Όλοι κάτι να κρύψουν θέλουν, είπα 

Γι' αυτό 

Έψαξα να βρω λίγη ησυχία 

Και χώθηκα στου τριαντάφυλλου 

τη βελούδινη μαγεία!!

Τι μυρωδιά!!

Μέθυσα 

Με σκέπασαν τα πέταλα 

Κι ήρθε ο ύπνος απαλά 

Μες τη μυρωδιά 

Ας έμενα εκεί 

ως να τελειώσει η ζήση μου...

Όμως μπλέξαν πάλι οι καημοί μου

Κόμποι γίναν στην ψυχή μου 

Ηρθες μετά, 

μες την οχλαγωγή

Να πάρεις το πράσινο βελούδο.. 

Άσε μου τη μυρωδιά, σου είπα 

Έφυγες, γιατί η ορχήστρα ήταν  έτοιμη είπες 

Κι εσύ ο μαέστρος της ζωής μου 

Άφησες την πόρτα πίσω ανοιχτή 

Φύσηξε πράσινο 

και έβαψε τα μάτια μου

Έτσι ενώ στο πάρτυ 

πήγα χωρίς μάσκα 

Το χρώμα με κατέκλυσε 

Κι έφυγα τρέχοντας βαμμένη 

Τώρα κι εγώ είμαι όπως όλοι 

Κάτι κρύβω ...

Μα γιατί;

Γιατί έτσι θέλει η ζωή!

Αφού, μια αποκριά κρυφή 

Είναι όλη η ζωή

Κρύβουμε συναισθήματα 

Καημούς χαρές 

Και δίνουμε μαθήματα 

Σε όλους, για δες....

Βάσια Μητράκου 🌹