ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ

Στης θάλασσας την αγκαλιά

ολάκερη η ζωή του

στ' αλλαργηνά ταξίδια του

στων ωκεανών τα πλάτια

μες σε φουρτούνες

κύματα θεριά.

Αητήσια έχει τα μάτια

Ατρόμητα πλαβιά πετράδια

ακοίμητα μερόνυχτα

καταμεσίς στα πέλαγα

ατενίζοντας τον κίνδυνο

με δύναμη και θάρρος

με τον βυθό του ωκεανού

έχουν το ίδιο βάθος.

Σε μαγικές αστροφεγγιές

με απέραντη γαλήνη

ντυμένη αστρολουσμένη

φάνταζε .....

μια θαλασσένια νύφη.

Τον πλάνευε...

η αψιά κείνη άρμύρα της...

τον χάιδευε..

τρελά ερωτευμένη...

κι

αναπολούσε....

στη στεριά μι' αγάπη του παλιά

στάλαζε .....

κρυστάλλινο στο μάτι

καυτό της ένα δάκρυ.

Οι αναμνήσεις θυμωνιές

οι σκέψεις στοιβαγμένες

μες τον βαρύγλυκο καφέ

στης πίπας τον βαρύ καπνό κι

ο έρωτας ολόγυμνος

να φτερουγάει

θαλασσινό ένα κρίνο

Στο θολωμένο του μυαλό

στα χείλη χαμόγελο γλυκό

να ζωγραφίζει...

και

το φιλί του γεύση μελιού

ν ' αφήνει ...

στ' όνειρό του το ξύπνιο

ν ' ανθίζει στην ψυχή του.