Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη

Τι κι αν καθόμουν αντίκρυ στο κύμα, τι κι αν ολόκληρη ζωή το βλέμμα μου άπληστα κυνηγούσε τις γραμμές των οριζόντων, δε ζητούσα ταξίδια μακρινά, ούτε απ' τα στενά μου σύνορα να φύγω. Ήθελα οι μέρες μου να χουν το άρωμα των κήπων, οι αχτίδες του ήλιου να φθάνουν στις γωνιές της ψυχής. Μέσα στην ήρεμη σιωπή της γής,θαρρείς όλα ασάλευτα έμεναν, άνθιζαν μόνο τα συναισθήματα, κι εγώ αμετανόητη μιαν Άνοιξη γύρευα να φτιάξω. Αυτές οι απότομες βροχές που προσπαθούν να σβήσουν τα όνε

Στέκουν εκεί, μοναχικοί σαν λησμονημένες απουσίες, παντού μ' αγκάθια. Εκείνο που με συναρπάζει είναι να βλέπω στ' αγκάθια να φυτρώνουν...

Αγαπώ κάθε τι θλιμμένο. Μάτια που ο ήλιος έγειρε να βασιλέψει, καρδιές που γέμισαν ρωγμές. Αγαπώ τα δάκρυα των παιδιών που ξέρουν...

Ότι αγάπησα, ότι θυμάμαι κι έζησα, στο χρόνο παραδομένα, με μια αγνότητα που κρατούν οι μνήμες απ το τότε. Αγάπησα για να στολίσω τις...

Δε θυμάμαι ποτέ, να τα 'βαλα με το χρόνο, του έδειχνα ενα σεβασμό, για όλο αυτό που δημιουργεί. Ήξερα στο βάθος, ότι κάτι θα μου 'παίρνε,...