Αποστασιοποίηση 🌹

Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή...

Εκεί που η αγάπη χωροστατεί και κυλάει ήσυχα, αρμονικά 

σαν ένα ποτάμι και νιώθεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις 

έναν άνθρωπο, μια ψυχή πλάι σου, που σε σ' αγαπάει όσο κι εσύ, 

με μιαν ανυπέρβλητη αμοιβαιότητα που σε στηρίζει,

και λες, ότι έχουμε χέρια αγάπης να πιαστούμε 

στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής... 

Να γείρομε με γλυκιά άφεση ο ένας στον ώμο του άλλου 

να πούμε το παράπονο της καρδιάς... 

Να βγάλουμε το σαράκι που μας τρώει η καθημερινότητα ,

ν' αδειάσουμε από κοινού την ασχήμια του κόσμου, 

με ακριβό αντίτιμο

τη γαλήνη και το χάδι της θαλπωρής απ' τον άνθρωπό σου.

Και ξαφνικά, 

έρχεται η αποστασιοποίηση!...

Απρόσμενα, απ' το πουθενά ...

Έτσι, σαν κοφτερό μαχαίρι! 

Σκληρή και δογματική! 

Απότομα, βλέπεις να κλείνει η πόρτα  της καρδιάς 

και ν' ανοίγει η πόρτα ενός εγώ που δεν αναγνωρίζεις 

και μένεις μετέωρος με έκπληκτα τα μάτια της ψυχής 

ν' απορείς, να αναρωτιέσαι, το πως και το γιατί συμβαίνει... 

Κι εκεί, γύρω στο μέρος της καρδιάς, να νιώθεις 

ένα σφάχτη να σε περιζώνει, 

στο στομάχι ένα χάσμα, ένα ρήγμα ν' ανοίγεται και να γεμίζει 

μ' ένα αδιόρατο, αποκρουστικό κενό!

Σου παίρνει το νου, με το μέσα σου ανάκατο

από τον ίλιγγο των εύλογων, απορημένων "γιατί" ...

Πνίγεσαι χαμένος μέσα στου κυκεώνα το απόρθητο κενό 

που σε καταπίνει στη δίνη του...

Τι οικτρή απογοήτευση.  

Μοιάζει με ηχηρό χαστούκι στις παρειές της αφελούς 

καρδιάς σου...

Πονάς... ματώνεις και λιώνεις...

Οδυνηρό να σπάνε έτσι οι δεσμοί, 

οι γέφυρες της αγάπης...!

Εκεί που άλλοτε έσφυζε το ποτάμι απ' τη ροή της στοργής, 

της ζεστασιάς, της αφοσίωσης, της αυταπάρνησης....

Έτσι νόμιζες...  

Τι πλάνη!!.

Πόσο τυφλή είναι η καρδιά όταν αγαπάει...

Ζευγμένος με παρωπίδες στο όνομά της αγάπης με πίστη 

κι αφοσίωση! 

Λέξεις και συναισθήματα παρωχημένα πλέον, συνωστισμένα 

στο καβούκι της απόρριψης. 

Πνιγμένα όλα τα ειπωμένα, ρηγμένα σαν ανώφελα,

στο πηγάδι της απαξίωσης...

Άκυρη η αγάπη, άκυρα τα όνειρα ...

Τα πάλαι ποτέ, 

"σε νιώθω", 

"δεν είσαι μόνος", 

"υπάρχω εγώ και είμαι εδώ μόνο για σένα !"...

Αλί, δεν μπορείς, πια, να διαβείς στην αντίπερα όχθη της καρδιάς.. 

Καθηλωμένος δεσμώτης της άρνησης, καρφώνεσαι

στο καμένο δάσος της ανοίκειας υποταγής. ..

Η αντίπερα όχθη της αγάπης 

είναι, πλέον, δυσπρόσιτη ...

Έχει κατακλυστεί από αιχμηρούς βάτους, άρνησης, 

έχει αποστασιοποιηθεί!! Τι επονείδιστο τραύμα στην καρδια!

Και έρχεται η θεία δίκη... Έτσι, απρόβλεπτα , όπως έφυγε, 

η "αγάπη" επιστρέφει μεταμελημένη

ζητώντας απαλλοτρίωση όλων, όσων κατασπάραξαν

το επίδοξο θύμα της με μια μεγάλη συγκαταβατική συγνώμη... 

Μα είναι, πλέον, αργά. Το τρένο έχει σφυρίξει για άλλο προορισμό..

Και όσο κι αν έρχεται η μεταμέλεια,  

ακόμα και η φωνή της συγνώμης,

τα ώτα της ψυχής κωφεύουν... 

Είναι πληγιασμένα 

και οι πληγές δεν έχουν αυτιά, μονάχα μνήμη! 

Και η μνήμη είναι αυστηρος κριτής, αμείλικτη. Είναι αυτή που συχνά, παίρνει τα ηνία , ορίζει και καθορίζει με αυστηρά κριτήρια, το εάν πρέπει ή όχι η καρδιά να  παραβλέψει την προδοσία 

και να δώσει νέα ευκαιρία, στην αποστατείσα καρδιά, μιας 

και η κάθε πράξη είναι επακριβώς καταγγεγραμμένη στο τεφτέρι της και ζητά, πρώτα να λογοδοτήσει για τις ατασθαλίες της...

Και εντέλει, τι είναι η αγάπη, βρε αδερφέ; αμφίδρομη κατεύθυνση 

με άνοδο και κάθοδο ; 

Με δυο πόρτες να μπαινοβγαίνει το εγώ όποτε του γουστάρει;

Με εισιτήριο με τ' επιστροφης πληρωμένο αδρά με λόγια και πράξεις ανεπίτρεπτες;

Κι η καρδιά, τί είναι η καρδιά, μπαλάκι αναψυχής 

στο τερέν του συμπαίχτη ; 

Α, όχι! Δεν είναι έτσι η αγάπη και το ποτάμι πίσω δεν γυρνά...

Και μόνο ένα δρόμο γνωρίζει πλέον... αυτόν, της σύνεσης,

που ακολουθεί το ρεύμα της αποστροφής της,  

αυτό που οδηγεί στην έξοδο 

προς τη λύτρωση της καρδιάς!!

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽