Ανώ στη ροή του χρόνου

Απόσπασμα από το βιβλιο "Ανώ" 2ος τόμος.

1ο μέρος:

"Ώρα Νέων Ελληνικών. Ώρα έκθεσης…, δύσκολη ώρα! Άντε πάλι, κανένα γνωμικό…τα γνωστά. Δεν τα ‘θελε, λες και της καθόντουσαν στο στομάχι… Καλοί και άγιοι οι Αρχαίοι, μα εκείνη τί έφταιγε να την βασανίζουνε με το «Αιέν αριστεύειν», και το «Σπεύδε βραδέως», με το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και με το, «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»; και πάει λέγοντας; Σπουδαίες ρήσεις, βέβαια, διδακτικές και σοφές, αλλά έτσι κοφτές και ξεκάθαρες, μόνο ψύχρα της φέρνανε… Δεν μπορούσε να τα βρει μαζί τους. Με τί λόγια να τις ντύσει και να τους δώσει την πρέπουσα υπόσταση που τους άρμοζε;… Μπα, σπαζοκεφάλιαζε και δυσκολευότανε πολύ. Ένιωθε πως οι γνώσεις της ήτανε πάντα ελλιπείς και ποτέ δεν ήτανε ευχαριστημένη με την απόδοσή της. Μέσα σε τόση λίγη ώρα, τί να προλάβεις; Τί να σκεφτείς; Οι σκέψεις θέλουνε άπλα χρόνου ν’ αποδοθούνε με ακρίβεια, γι’ αυτό οι λέξεις μοιάζανε συνέχεια σα μαυροφόρες, σα να πενθούσανε και η μύτη της πένας της ένιωθε πως την καταπίεζε και της ζητούσε, έλεος!… Αποκαρδιωτικό το αποτέλεσμα. Εκείνη θέλει την πένα της να τρίζει πάνω στο χαρτί από ευχαρίστηση… Φιλενάδα της, γραφίδα πιστή, που να μπορεί, επακριβώς να καταθέτει τα λεγόμενα της ψυχής της, ό,τι ο λογισμός και η καρδιά της υπαγορεύουνε… Δεν θέλει να κρύβεται πίσω από επιτακτικά ρητά και γνωμικά και να σκιάζεται η σκέψη της, στο αν αυτό που έγραψε, αρμόζει; Στέκει; Είναι η απόδοσή τους

η πρέπουσα; Θέλει την πένα της να τη νιώθει, να είναι ζωντανή, να της μιλά, να είναι παραστατική! Τη μια να τρέχει και την άλλη ας τρικλίζει. Ανάλογα με τα συναισθήματα που

θα την κατακλύζουνε να περιγράφει. Στη χαρά να ξεσηκώνεται και να πετά μαζί της και

στη λύπη να σκοντάφτει, να νιώθει τον πόνο των λέξεων. Σαν άτι να καλπάζει και στις λευκές σελίδες πόθους και λάθη να χαράζει. Είναι γνωστό, πως τα λάθη ταιριάζουνε με

την θλίψη και η ελπίδα γεννά την προσδοκία, συχνά κοντράρονται στο ποια θα επικρατήσει.

Η πένα είναι ο πομπός της σκέψης και το χαρτί ο δέκτης κι οι δυο οι καλύτεροι σύντροφοι και αρωγοί στη μοναξιά, σε κάθε επιταγή της ψυχής. Πάντα ένα «καλά», ή «αρκετά καλά», με κόκκινο στυλό της δήλωνε τη μέτρια γραφή της… Χαθήκανε τα θέματα; Για τη θάλασσα, ας πούμε… Τόσες μορφές έχει για να την περιγράψεις… Για μιαν απρόσμενη μπόρα, επίσης!

Για τον ερχομό της άνοιξης που φθάνει, πάντα σβέλτη, ευωδιαστή κι ανθοφορούσα και

για το ετήσιο πανηγύρι των λουλουδιών της, για την ανυπέρβλητη, τη δοτική αγάπη!

Για ένα τρένο στο σταθμό, όταν σφυρίζει κι αγκομαχά βιαστικό, όταν μάλιστα στα σπλάχνα του κουβαλάει τόσα όνειρα, χαρές, στεναγμούς, πλούτη άυλα κι επίγεια αγαθά…

Για το ξεροβόρι και τις ανεμώνες που δεν πτοούνται… Ω, για ένα, ναι, ηλιοβασίλεμα!…

Τόσα χρώματα μπορεί να ζωγραφίσει στο χαρτί, από μαβιά μέχρι πορφυρά!… Γ’ αυτά, μάλιστα. Ακόμα και για μια μάνα που απαρνιέται το παιδί της…, θέμα καυτό! Θα μπορούσε τόσα

να γράψει. Θα γέμιζε την κόλλα της καθώς της έπρεπε και θ’ ανάσαινε από ευχαρίστηση, ώστε η παραπονιάρα πένα της να πάψει να μεμψιμοιρεί. Ενώ τώρα είχε κι όλας αγχωθεί! Απορροφημένη από τα παράπονα και τις ενστάσεις του λογισμού της, δεν κατάλαβε πότε

η καθηγήτρια σηκώθηκε από την έδρα, πήρε κιμωλία και άρχισε να γράφει το σημερινό θέμα. Ο τριγμός της κιμωλίας στον μαυροπίνακα της φάνηκε διαφορετικός και επιστρέφοντας

από το ταξίδι των αντιρρήσεών της, έριξε το βλέμμα της πάνω του. Έλαμψε η ματιά της! Στον πίνακα με γράμματα λευκόφωτα φάνταζε ο τίτλος: «Ενώ το πλοίο φεύγει». «Επιτέλους!», της ήλθε να φωνάξει, μα έκρυψε τη χαρά της. Πήρε αμέσως θέση ανακούφισης και άρχισε να γράφει με μια γκριμάτσα ικανοποίησης στο στόμα… Η πένα της χοροπηδούσε πάνω στις γραμμές σαν νιόγεννο ρίφι για το απρόσμενο δώρο ζωής που του χαρίστηκε… Μα την αλήθεια, τι απρόσμενο θέμα! Σήμερα η τύχη είχε ενσκήψει, επιτέλους, μέσα της κι είχε αφουγκραστεί την επιθυμία της… Δεν εξηγείται αλλιώς…"

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽