Γυναικεία αλληλοϋποστήριξη 🌹

Γυναικεία αλληλοϋποστήριξη

«Ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο.»

Χένρυ Μίλλερ, Αμερικάνος συγγραφέας ( 1891-1980)

Αθήνα Εξάρχεια, 25 Νοεμβρίου 2025, 17:30

Τα γκρίζα σύννεφα συγκεντρώνονταν πάνω από το κέντρο της Αθήνας, με μεμονωμένες αστραπές να κάνουν την εμφάνιση τους στο βάθος του ορίζοντα. Η εικοσάχρονη κοκκινομάλλα Δέσποινα περπατούσε πάνω στο γλιστερό πεζοδρόμιο οδεύοντας προς την γκαρσονιέρα που νοίκιαζε σε μια τετραώροφη πολυκατοικία, δίπλα στον λόφο του Στρέφη. Η μέρα της είχε πάει επιεικώς καλά. Είχε τελειώσει την τετράωρη εργασία της, στο ψητοπωλείο επί της οδού Λεωφόρου Αλεξάνδρας, τυλίγοντας άπειρα πιτόγυρα. Παρακολούθησε τα μαθήματα στατιστικής και οικονομετρίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε βοηθήσει μερικές φίλες της, που σπούδαζαν κοινωνιολογία και ψυχολογία να μοιράσουν φυλλάδια στις φοιτήτριες. Καθώς σήμερα στις 25 Νοεμβρίου, ήταν η παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας στις γυναίκες. Φεύγοντας πέρασε από το ψητοπωλείο του Μαχμούτ στην πλατεία βάθης και αγόρασε δύο αραβικές πίτες με φαλάφελ. Θα ήταν το βραδινό της, επειδή είχε μελέτη το βράδυ και βαριόνταν να μαγειρέψει. Στη είσοδο της πολυκατοικίας, είδε την γειτόνισσα της, την Νούρ μαζί με το εφτά χρονών αγοράκι της, τον Ανδρέα Λαίθ. Και οι δυο τους, ήταν φορτωμένοι με έξι ογκώδεις βιοδιασπώμενες σακούλες, ενώ η Νούρ προσπαθούσε να βρει τα κλειδιά της, για να ανοίξει την εξώπορτα.

«Καλησπέρα, θέλεις μήπως βοήθεια», είπε με ευγένεια η μετρίου αναστήματος Δέσποινα.

Η μελαχρινή εικοσιπεντάχρονη γυναίκα με έντονα ανατολίτικα ζυγωματικά στο πρόσωπο της, κοίταξε την Δέσποινα με περίσσια ευγνωμοσύνη.

«Δέσποινα», φώναξε το αγοράκι και έπεσε με φούρια πάνω στην αγκαλιά της.

« Ανδρέα, φρόνιμα», είπε χαμογελώντας η λυγερόκορμη νεαρή μητέρα του.

«Μην αγχώνεσαι Νουρ, τον έχω συνηθίσει. Μην ξεχνάς ποια τον προσέχει όταν είσαι στην δουλειά», σχολίασε η Δέσποινα καθώς χάιδευε με τρυφερότητα τα μακριά μαύρα σγουρά μαλλιά του αγοριού.

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά είχαν ανέβει στον δεύτερο όροφο όπου βρίσκονταν το μικρό διαμέρισμα που νοίκιαζε η Νούρ

Αφού άδειασαν και τοποθέτησαν τα δεκάδες τρόφιμα στα ψηλά ντουλάπια της κουζίνας η Νούρ προσκάλεσε την Δέσποινα να φάει μαζί τους βραδινό. Η Δέσποινα κάθισε μαζί με τον Ανδρέα Λαίθ στον καναπέ του καθιστικού και έβλεπαν κινούμενα σχέδια στην μικρή τηλεόραση. Διάφοροι ήχοι από τηγάνια, πιάτα και κατσαρόλες ακούγονταν από την στενόμακρη κουζίνα. Ευωδίες τηγανιτών εδεσμάτων, με ανατολίτικα μπαχαρικά πλημμύρισαν το ζεστό διαμέρισμα. Η Νούρ χαμογελαστή ξεπρόβαλε από την πόρτα της κουζίνας και απόθεσε πάνω στο τραπεζάκι του καθιστικού πιάτα με μυρωδάτα εδέσματα. Στο κέντρο του τραπεζιού υπήρχε μια πιατέλα με ταμπουλέ, μια ανατολίτικη σαλάτα με πλιγούρι και ψιλοκομμένη ντομάτα, αγγουράκι, φρέσκο κρεμμύδι και μυρωδάτο μαϊντανό. Δίπλα του υπήρχε ένα πιατάκι χούμους πλημμυρισμένο με φρέσκο ελαιόλαδο και ένα πιάτο με πικάντικους τηγανισμένους ρεβυθοκεφτέδες, τα γνωστά φαλάφελ. Ένα άλλο διπλανό πιάτο περιείχε φρεσκοψημένους ξηρούς καρπούς, αμύγδαλα, φυστίκια και στραγάλια πασπαλισμένους με διάφορά μπαχαρικά, ζάχαρη και αλάτι. Το γεύμα ολοκλήρωσαν λεπτές αραβικές πίτες ολικής αλέσεως και δροσερό ξινό αριάνι. Ενώ έτρωγαν με φανερή όρεξη η Δέσποινα παρατήρησε πως η Νούρ είχε αρκετές σκούρες μελανιές στα χέρια της. Η Νούρ παρατήρησε πως η Δέσποινα κοιτούσε τις μελανιές της και πριν προλάβει να την ρωτήσει σηκώθηκε και φόρεσε ένα μακρυμάνικο φούτερ.

Η Δέσποινα αναρωτήθηκε από πού μπορεί να προέρχονταν οι μελανιές. Με την Νούρ γνωρίζονταν από τότε που μετακόμισε εδώ, περίπου πριν από δυο χρόνια. Η καταγωγή της ήταν από την Συρία, όπου είχε γνωρίσει έναν Έλληνα ναυτικό τον Ευθύμη και μετά από έναν σφοδρό έρωτα ήρθε ο γιος τους, ο γάμος τους και το σπιτικό τους στην Ελλάδα. Αλλά δεν έμελλε να κρατήσει, ο καρκίνος του προστάτη, μέσα σε εννιά μήνες πήρε τον σύζυγο της. Αλλά δεν το έβαλε κάτω και κατάφερε να μεγαλώσει μόνη της, τον γιο της, να σπουδάσει ψυχολογία και να δουλεύει τώρα σαν διερμηνέας αραβικών. Τι μπορεί να είχε συμβεί; Θυμόνταν πως πριν από δυο μήνες τις είχε πει, πως είχε γνωρίσει ένα συμβολαιογράφο στα δικαστήρια της Ευέλπιδων. Ανεπαίσθητα τσαλάκωσε ένα φυλλάδιο από αυτά που μοίραζε και είχε παραμείνει στην τσέπη της ζακέτας της.

Αφού τελείωσαν το γεύμα τους η Δέσποινα ευχαρίστησε την Νούρ για την φιλοξενία της και καληνύχτισε τον Ανδρέα Λαίθ που έτρεχε χαρωπός σαν αιλουροειδές μέσα στο σπίτι.

«Αν έχεις κάποιο πρόβλημα, μπορώ να σε βοηθήσω», είπε η Δέσποινα καθώς έφευγε από το διαμέρισμα.

«Ευχαριστώ Δέσποινα, όλα είναι εντάξει», απάντησε η Νούρ καθώς έκλεινε την πόρτα, αποφεύγοντας να κοιτάξει τα ερευνητικά γαλανά μάτια της φίλης της.

Αθήνα Εξάρχεια, 25 Νοεμβρίου 2025, 23:59

Μετά από τέσσερις συνεχόμενες ώρες διάβασμα η Δέσποινα αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα από τα βιβλία της σχολής της και άφησε τον βαρύ τόμο του μαθήματος «Εισαγωγή στην Οικονομική Ανάλυση» στο κομοδίνο της. Σκέφτονταν την Νούρ και τις μελανιές της. Πιο πολύ για γροθιά της έμοιαζε, καθώς η Δέσποινα εδώ και δύο χρόνια έκανε μεικτές πολεμικές τέχνες, σε μια σχολή πολεμικών τεχνών στην Νέα Φιλαδέλφεια. Καθώς άνοιξε το ψυγείο για να τσιμπήσει κάτι άκουσε δυνατές αντρικές φωνές από το διπλανό διαμέρισμα της Νούρ και τον Ανδρέα Λαίθ να τσιρίζει φοβισμένος. Αμέσως βγήκε με τις μωβ πιτζάμες της, χωρίς παντόφλες, στο διάδρομο και άρχισε να χτυπάει με μανία την ξύλινη πόρτα της Νούρ.

«Νούρ, Λαίθ, είστε καλά; Ανοίξτε μου…», ούρλιαξε η Δέσποινα. Με την άκρη του ματιού της παρατηρησε πως η ασπρομάλλα γειτόνισσα του πρώτου ορόφου, η κυρία Μαρία, είχε ανέβει στα μισά της σκάλας και κοιτούσε μονολογώντας στον εαυτό της. Με το που κατάλαβε πως την είχε δει η Δέσποινα, γύρισε στο διαμέρισμα της με το μικρό ροζ κινητό της, ανά χείρας.

Οι φωνές και τα κλάματα από το διαμέρισμα αυξήθηκαν σε ένταση. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και το παιδικό φοβισμένο πρόσωπο του Ανδρέα Λαίθ, έκανε την εμφάνιση του.

«Δέσποινα, χτυπάει την μαμά,. Σε παρακαλώ, βοήθησε την», είπε ικετευτικά ο Ανδρέας Λαίθ.

«Όλα θα πάνε καλά μικρέ μου», είπε η Δέσποινα και μπήκε θαρραλέα μέσα στο διαμέρισμα.

Καθώς διέσχισε το χωλ της εισόδου είδε μια σκηνή που θα της έμενε χαραγμένη για την υπόλοιπη ζωή της. Μπροστά της στο καθιστικό πεσμένη στο παχύ ανατολίτικο χαλί, ήταν η Νούρ. Από πάνω της, σαν μαινόμενος ρινόκερος, στέκονταν ένα ψηλός καστανός άντρας ντυμένος με ένα πανάκριβο πράσινο κουστούμι, με έναν μεγάλο καφέ λεκέ πάνω στην μέση του σακακιού του.

«Θωμά, σταματά. Κατά λάθος έριξε πάνω σου το κρύο κακάο του, ο Ανδρέας. Μην θυμώνεις. Σε παρακαλώ, ηρέμησε», εκλιπαρούσε η Νούρ αναμαλλιασμένη.

«Μην αγχώνεσαι, θα του μάθω εγώ να λερώνει ένα κουστούμι τεσσάρων χιλιάδων ευρώ. Πρέπει να πάρει το μάθημα του και μετά θα επιμόρφωσω και εσένα για μια ακόμα φορά», απάντησε ειρωνικά ο Θωμάς, σφίγγοντας τις γροθιές του, με την μπόχα από το αλκοόλ που κατανάλωσε να φτάνει μέχρι τα ρουθούνια της Δέσποινας.

«Γιατι δεν τα βάζεις με κάποιον που μπορεί να αντισταθεί;» βροντοφώναξε η Δέσποινα και πλησίασε τον μεθυσμένο άντρα σαν μια τίγρη που πλησιάζει το ανυποψίαστο θήραμα της.

Η ελπίδα αναγεννήθηκε στα καστανά μάτια της Νούρ και του Ανδρέα Λαίθ. Ο Θωμάς γύρισε προς την πηγή του ήχου και κοίταξε την Δέσποινα με απορία.

«Τι έγινε, μάλλον ξεχάστηκες το χαλοουίν τελείωσε», χλεύασε ο άντρας.

«Σήμερα θα τελειώσει», απάντησε θαρραλέα η Δέσποινα «και φεύγοντας θα σε πάρει μαζί του.»

«Αρκετά με τις χαζομάρες, τώρα θα σου μάθω τι γίνεται όταν αντιμιλάς» , φώναξε ο Θωμάς και προσπάθησε να χτυπήσει με την αριστερή του γροθιά την Δέσποινα.

Αυτό ήταν και το μοιραίο του λάθος. Η Δέσποινα με ευκολία απέφυγε την γροθιά του και ανταπέδωσε με δύο δυνατές γροθιές που θα έκαναν δύο αναμνηστικές μωβ μελανιές στην αριστερή και στην δεξιά πλευρά του προσώπου του. Ένα γυριστο λάκτισμα της στο κεφάλι του, τον έκανε να προσγειωθεί πάνω στον καθρέφτη του χωλ και από τον καθρέφτη αναπήδησε στα πλακάκια του πατώματος. Η Δέσποινα στάθηκε μπροστά του σε θέση άμυνας, με την πλάτη της, στην Νούρ και τον Ανδρέα Λαίθ. Ο Θωμάς σηκώθηκε τρεκλίζοντας ενώ έφτυνε αίμα από το όχι τόσο πλέον ειρωνικό στόμα του.

«Θα σου δείξω», απείλησε την Δέσποινα και όρμησε καταπάνω της.

Αρκετα κράτησε το αστείο αναλογίστηκε η Δέσποινα. Μερικοί δεν ξέρουν πότε έχουν χάσει. Πριν προλάβει να την αγγίξει, του κατάφερε δυο λακτίσματα στο σώμα του με αστραπιαία ταχύτητα. Ενώ μια γροθιά της στο κεφάλι του, τον έστειλε έξω από το διαμέρισμα. Τον έπιασε από το πέτο του σακακιού του και τον πέταξε κάτω στα γλυστερά σκαλοπάτια. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ένας γδούπος ακούστηκε από το ισόγειο και αντρικά βογκητά πόνου. Η Δέσποινα γύρισε και είδε την Νούρ με τον γιό της αγκαλιά, να έχουν βγει στον διάδρομο και να της χαμογελάνε.

«Σε ευχαριστώ», είπε η Νούρ με ειλικρίνεια. «Δεν έπρεπε ποτέ να είχα μπλέξει μαζί του. Απλώς στην αρχή μου φάνηκε καλός και μετά άρχισε να με χρησιμοποιεί σαν ένα σάκο του μποξ.»

«Όλοι κάνουμε λάθη», σχολίασε η Δέσποινα. «Το θέμα είναι να μην τα επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά. Πάντως δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς, την είχα ανάγκη την άσκηση.»

Έντονα παλλόμενα μπλε φώτα έκαναν την εμφάνιση τους, από το ισόγειο και ο οξύς ήχος σειρήνων διατάραξε την γαλήνη της έναστρης νύχτας. Θα τηλεφώνησε η κυρία Μαρία από τον πρώτο όροφο αναλογίστηκε η Δέσποινα. Η υστερική φωνή του Θωμά ακούστηκε από κάτω τους «Ξέρεις ποιός είμαι εγώ». Ήχοι πάλης ακουστηκαν από την είσοδο της πολυκατοικίας και μετά η ησυχία επανήλθε.

«Μαλλον θα αντιστάθηκε», είπε η Νούρ με νόημα.

«Τι κρίμα…», σχολίασε η Δέσποινα γελώντας.

Γεώργιος Παλαιστής 🌹