Όταν φυσάει Νοέμβρης 🍁

Κάθε πρωί, ο Άρης έβγαινε με το ποδήλατο του στον δρόμο χωρίς να ξέρει ακριβώς πού θα πάει.

Ήταν είκοσι έξι χρονών και δήλωνε ποιητής, αν και ποτέ δεν είχε το θάρρος να το πει έτσι όταν τον ρωτούσαν. «Γράφω λίγο», απαντούσε συνήθως, σαν να απολογείται για κάτι.

Έγραφε σε χαρτάκια, στις τελευταίες σελίδες βιβλίων, στις αποδείξεις του καφέ, ακόμη και στο πίσω μέρος από παλιές φωτογραφίες. Έγραφε για ανθρώπους που δεν γνώριζε και για πράγματα που κανείς άλλος δεν θεωρούσε άξια να γίνουν ποίημα.

Εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη, είχε βγει για να βρει μια λέξη. Δεν ήξερε ποια λέξη ήταν. Ήξερε μόνο πως του έλειπε μια λέξη για να γράψει πάλι σε ένα χαρτί τις σκέψεις του!

Άφησε το μαύρο ποδήλατο του στην μεταλλική στήριξη μπροστά από έναν μεγάλο πλάτανο, ακουμπώντας το τιμόνι πάνω στον κορμό. Τα κίτρινα και πορτοκαλί φύλλα είχαν σκεπάσει όλο το πεζοδρόμιο και κάθε φορά που φυσούσε, μερικά σηκώνονταν για λίγο στον αέρα και ύστερα ξαναγύριζαν στη θέση τους, σαν να μετάνιωσαν που προσπάθησαν να φύγουν.

Ο Άρης κάθισε στο παγκάκι απέναντι από ένα παλιό σπίτι και άνοιξε το σημειωματάριο του.

Έγραψε:

«Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν πριν φύγουν από μέσα μας.»

Το κοίταξε για λίγο και μετά το έσβησε.

Ύστερα άκουσε έναν μεταλλικό ήχο. Κάποιος είχε αφήσει κάτι μέσα στο μπροστινό καλάθι του ποδηλάτου του.

Ένα μικρό, διπλωμένο χαρτί. Ο Άρης κοίταξε γύρω του. Ο δρόμος ήταν άδειος.

Το πήρε στα χέρια του και το άνοιξε. Μέσα υπήρχε μόνο μία πρόταση, γραμμένη με μπλε μελάνι:

«Αν ψάχνεις ακόμη τη λέξη, μην κοιτάξεις πίσω σου.»

Δεν υπήρχε υπογραφή. Μόνο, στην κάτω δεξιά γωνία του χαρτιού, ένας μικρός κύκλος σχεδιασμένος με μολύβι. Μέσα του, μια τελεία.

Κάτι μέσα του τον έκανε να μην κοιτάξει πίσω. Έμεινε ακίνητος.

Για λίγα δευτερόλεπτα άκουγε μόνο τα φύλλα να τρίβονται πάνω στις πλάκες και τον μακρινό θόρυβο μιας πόλης που ξυπνούσε. Ύστερα κοίταξε ξανά το χαρτί.

Και τότε πρόσεξε πως στην πίσω πλευρά υπήρχαν γράμματα. Όχι πολλά.

Μια δεύτερη φράση, γραμμένη με το ίδιο μπλε μελάνι:

«Κάποτε θα καταλάβεις πως ορισμένοι άνθρωποι δεν έρχονται στη ζωή μας για να μείνουν. Έρχονται για να μας θυμίσουν ποιοι ήμασταν πριν αρχίσουμε να φοβόμαστε αυτό που μπορούσαμε να γίνουμε.»

Ο Άρης ένιωσε ένα παράξενο σφίξιμο στο στήθος. Δεν ήταν η φράση. Ήταν το γεγονός πως την είχε σκεφτεί κι εκείνος κάποτε. Όχι ακριβώς έτσι.

Πριν από τρία χρόνια, σε ένα τετράδιο που είχε χάσει σε ένα ταξίδι, είχε γράψει:

«Ίσως η ζωή να μην είναι να βρεις τον άνθρωπο που θα μείνει, αλλά εκείνον που, φεύγοντας, θα σου αφήσει πίσω τον εαυτό σου.»

Κανείς δεν το είχε διαβάσει. Κανείς. Ο Άρης σήκωσε αργά το κεφάλι.

Το σπίτι απέναντι έμοιαζε άδειο. Τα παράθυρα κλειστά, οι κουρτίνες ακίνητες. Μόνο ένα παράθυρο στον επάνω όροφο ήταν μισάνοιχτο.

Και τότε είδε κάτι. Στο τζάμι, από την εσωτερική πλευρά, κάποιος είχε γράψει με το δάχτυλο μια λέξη πάνω στη θαμπάδα.

Μία μόνο λέξη. «Θυμήσου.»

Ο Άρης σηκώθηκε.

Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί, δεν σκέφτηκε ποια λέξη έψαχνε. Σκέφτηκε ποιον είχε ξεχάσει.

Ο Άρης δεν θυμόταν πότε ακριβώς είχε αρχίσει να τη χάνει.

Ίσως ήταν εκείνο το τελευταίο βράδυ, όταν εκείνη στεκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου και του χαμογελούσε σαν να ήθελε να του πει κάτι, αλλά τελικά δεν είπε τίποτα.

Ίσως ήταν νωρίτερα. Την τελευταία φορά που εκείνη αποκοιμήθηκε στον ώμο του.

Ή ίσως η στιγμή που την αγάπησε τόσο πολύ, ώστε από εκεί και πέρα κάθε πιθανός αποχαιρετισμός να είχε ήδη αρχίσει.

Γιατί όσο περνούσαν τα χρόνια, το πρόσωπο της άρχισε να ξεθωριάζει παράξενα. Όχι εντελώς. Τα μάτια της τα θυμόταν. Το γέλιο της. Τον τρόπο που σήκωνε τα μαλλιά της όταν φυσούσε. Θυμόταν ακόμη και μια μικρή ελιά στον λαιμό της.

Αυτό που δεν μπορούσε να θυμηθεί ήταν η φωνή της.

Έβαλε το χαρτί στην τσέπη του παλτού και κοίταξε ξανά το παράθυρο.

Θυμήσου.

Ίσως δεν του ζητούσε να θυμηθεί εκείνη. Ίσως του ζητούσε να θυμηθεί την τελευταία φορά που την είχε δει. Έκλεισε τα μάτια.

Και τότε, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, επέστρεψε εκείνο το απόγευμα. Βροχή. Ένας σταθμός. Το κόκκινο κασκόλ της.

Οι δυο τους απέναντι από μια αποβάθρα, χωρίς να ξέρουν τι να πουν.

Και εκείνο το «συγνώμη» που του ψιθύρισε λίγο πριν μπει στο τρένο.

Τότε ένιωθε ότι απλώς πονούσε που έφυγε, τώρα ένιωθε κάτι πολύ διαφορετικό.

Δεν είχε φύγει απλώς εκείνη. Είχε χάσει κάτι από τον εαυτό του.

Είχε περάσει τα τελευταία τρία χρόνια ψάχνοντας τη μορφή της, σε κάθε γυναίκα που γνώριζε, σε κάθε πόλη που επισκεπτόταν, σε κάθε ποίημα που έγραφε.

Και ίσως γι’ αυτό δεν μπορούσε να γράψει τίποτα όμορφο.

Όλα όσα έγραφε ήταν στην πραγματικότητα ένα γράμμα προς εκείνη. Ένα γράμμα που δεν είχε βρει ποτέ τον δρόμο του.

Ο Άρης έβγαλε το σημειωματάριό του. Στην πρώτη καθαρή σελίδα έγραψε:

«Αγαπημένη,

αν τελικά υπάρχει ένας τρόπος να γυρίσει κανείς εκεί όπου σταμάτησε ο χρόνος, θα τον βρω.

Όχι για να σε κρατήσω. Μόνο για να σου πω, πως, όσο έλειπες, έμαθα επιτέλους να σε αγαπώ χωρίς να περιμένω να γυρίσεις.»

Σταμάτησε.

Ένα φύλλο έπεσε πάνω στη σελίδα αλλά ήταν ένα περίεργο φύλλο.

Ο Άρης το σήκωσε. Πίσω από το περίεργο φύλλο, έγραφε μια φράση:

«Κάποιοι άνθρωποι δεν γίνονται παρελθόν. Γίνονται ένας τόπος μέσα μας, στον οποίο επιστρέφουμε κάθε φορά που φυσάει Νοέμβρης και τα φύλλα των δέντρων βάφονται κίτρινα και πορτοκαλί.»

Μαρία Μιτα Νικολάου

Όταν φυσάει Νοέμβρης🧡🍁

11 Νοεμβρίου 2026