ΑΕΡΟΜΑΖΕΜΑΤΑ...

 

Καθισμένο το θηλυκό σώμα, διπλωμένο με τα πόδια επί  ξύλου κρεμάμενα. χαλαρωμένο από την μουσική που ανασυνθέτει η ψυχή του,  μαζί με την ανακούφιση που εξαπολύει  η παραφροσύνη του τρελού ανέμου! Η βαριεστημένη του ανάσα, κόβει βόλτες ξεθωριασμένη και αζωήρευτη από τα πυρ που βαρούν το κάνιστρο του μυαλού του, στέκοντας γυμνό και ασάλευτο! τα σκάγια του ορμητικού αγέρα τριγυρνούν εδώ και εκεί. Δεν έχουν συμφιλιωθεί με την παύση, της ακινησίας που καταρρίπτει η ουρανική απομόνωση. Παραλύοντας πέφτουν  κάτω σπάζοντας ακόμα και την γυάλινη σκιά του.  Τα ακροδάχτυλα του αγκυλωμένα από την βουή της αγανάκτησης και από τα αερομαζέματα, της πικρής στιγμής την αλήθεια, προσπαθούν να βρουν την δική τους διέξοδο. Η τάση του ορμητικού ενστίκτου να ξεσηκώνει τα πάντα! Όλους και όλα! Τα υπαρκτά και τα ανύπαρκτα! Τα ελεύθερα ουρλιαχτά και τα φιμωμένα εκείνα που χάνονται, μέσα στα βάθη των γαλάζιων λαχταριστών ονείρων, που τα σκεπάζει η αγνή της νεφέλης διάσπαρτη αγάπη! Μα παραστρατημένα στριφογυρνούν τις υγρές φωνές  του κόσμου ολόκληρου,  πάνω στα ζαρωμένα τοίχινα  χέρια. Που το στραγγαλίζουν χωρίς άχνα! Χτυπά! Χτυπά δυνατά! Γερά με ότι δύναμη του έχει απομείνει, να ξεχαρβαλώσει την νεανική νοσταλγία. Φαντάζει η όρθια  μορφή την παραλλαγή της μάνας! Το γάργαρο ποταμίσιο κρύο νερό, να πιεί για να δροσίσει την αλλαγή του, που κολυμπά  στο αμνιακό υγρό της ζωής! Τα αερομαζέματα σαρώνουν τα σταγονίδια της αιφνίδιας, παρουσίας που εγκαθιστά την διάχυτη και συνεχόμενη μελαγχολία. Ποτισμένη από τον όρθρο του απογευματινού εσπερινού δωρίσματος. Στην φτωχή και μικρή του γωνιά, αναμένει να αγγίξει τον λευκόχρυσο κρίνο της παναγιάς, γεννώντας απλόχερα την βρεφική αγκαλιά, ενός ουρανόσταλτου αρχαγγέλου! Τα αερομαζέματα ξαναζωντανεύουν φυσώντας ανέμελα,  δίνοντας πάλι το αμυδρό τους σημάδι! Σπρώχνοντας το κατατρομαγμένο άχρωμο  φάντασμα,  να προχωρήσει ολοένα και πιο κοντά,  στο φρέσκο χώμα που βλασταίνει την πολυχρωμία της ανθοφορίας, ακολουθώντας τους απόηχους  των ψιθυριστών ύμνων που εξυμνεί η πλάση! Έτσι όλα εκείνα τα φωτεινά και στρωτά μονοπάτια, που ξετρυπώνουν από κάθε στοιχείο που εξαπολύει η φυσική σκηνική ετοιμασία, βοηθά να ανατρέξει γλιστρώντας στην εξώπορτα της καρδιάς  του! Επιθυμώντας να καλωσορίσει τον έρωτα. Στολίζοντας την μουντή του όψη μέσα στο ολοκαύτωμα που ξερνά, η  αχαλίνωτη  επιθυμία!  Φέρνοντας στην κοντινή του φαντασία,  το μασκαρεμένο πρόσωπο, εκείνης που άγγιξε  από τότε που ξεβράστηκε  στην στεριά από το πλοίο της ζωής. Ο άνεμος ανοίγει ξανά τα διάφανα φτερά του. Εξαφανίζοντας  τα  ονειρεμένα ιδεώδη, τις πολλαπλές ελπίδες, και  τις συγκρουόμενες προσδοκίες, που έρχονται αντιμέτωπες με εκείνες που σε σκοτώνουν μα και που σε αναγεννούν! Και καθώς η τάφρος μεγαλώνει , ανάμεσα στα φευγαλέα ξαφνιάσματα του, τότε πλημμυρίζει και η ανάγκη της  δημιουργίας, για τον καινούργιο σχηματισμό μιας  χαμενοκερδισμένης  ζωής, που έχει το σθένος  να  κατευνάζει με την αιώνια συντροφιά  της, καθώς και να απαλείφει το κάθε τι από τον στενάχωρο καημό της, με την πικρία που προσκομίζει ο καρδιοξεριζωμός ενός αναπόφευκτου χωρισμού. Θα δείξει πότε θα εμφανιστεί? αναρωτιέται.  Τα αερομαζέματα αναταράζουν ξανά! Και έτσι μπερδεμένο όπως είναι γαληνεύει , αφήνεται, ξεδιπλώνεται καθώς το κάτοπτρο της ευτυχίας μιλά και ξαναμιλά φανερώνοντας το θαύμα επιτέλους  της ζωής. το μέγα, το ένα και το παντοτινά αναλλοίωτο.         

Γερασιμία Παναγιωτοπούλου 🌹