Το σονέτο της μοναξιάς 🪽

Στιγμές που μια λέξη καθορίζει μια ολόκληρη ύπαρξη. Τα αναπάντητα μονοπωλούν τη σκέψη και κρύβουν τις διεξόδους. Οι ορίζοντες χάνονται απ’ του νου τη διαύγεια και το μόνο που αχνοφέγγει ειν’ η υποψία μιας επιστροφής. Ατέρμονες αναμονές κι απελπισμένες ελπίδες για ένα θαύμα, μια επιλογή, μια απάντηση στον ορυμαγδό της εγκατάλειψης. Οι αισθήσεις δεν νιώθουν το αύριο, δεν υπάρχει. Πίσω απ’ τα σύννεφα δε βλέπουν τον ήλιο.

Το σονέτο της μοναξιάς

Μια ζωή μ’ ένα αντίο σου έσβησες

της αγάπης τον ήχο και ξέχασες

πόσα όνειρα, όρκοι που έταξες

και τον ήλιο απ’ τα μάτια μου έδυσες

Την ψυχή μου απ’ τα χρώματα έγδυσες

Αναμνήσεις και όρκοι που πέταξες

γι’ άλλη αγάπη το χρόνο δεν έχασες

ψιθυρίζει η ύπαρξή μου, της έλειψες.

Όρκο κάνω στη γη, στα ουράνια

κάθε ανάσα να δώσω για σένα

πριν με πνίξει του κόσμου η παράνοια.

Πριν χαθώ στου φιλιού σου την άγνοια

δεν υπάρχει πια ελπίδα για μένα

δε μου έμεινε πια περηφάνεια.

Ρούλα Συγγούνα 🌹