Ένας χρόνος πια μακριά σου, τι άλλαξε αναρωτιέμαι…   Τ’ ανθοδοχεία παραμένουν αδειανά,  γυμνά και αδιάφορα, αστόλιστα, τα λες και περιττά…   Τα στόρια βρώμικα, πάντα κατεβασμένα, κρύβουν τη σκόνη, καλύπτουν κάθε φλέβα φωτός, σκεπάζουν στοργικά και ενοχικά, συνάμα, τη ντροπή…   Οι καυτές ακτίνες κάθε πεισματάρη και αλαζόνα ήλιου θα κρυφτούν σαν νυχτώσει… Όπως κάνουν κάθε μέρα…   Γράμματα σκορπισμένα κάτω από την πόρτα Κουβαλούν μηνύματα, μα κανείς δε νοιάζεται πια για αυτά… Σκ