Στους δειλινού τα παράξενα χρώματα αναζητώ τους χρησμούς. Τα παράπονα του ήλιου μια θάλασσα μπροστά μου, πως να δώσω φως στις πέτρες που έχτισαν την ερημιά μου.... Έμεινα εδώ να σου μιλώ για της αγάπης τα φεγγάρια , ενώ γύρω μου πληθαίνουν οι άνθρωποι χωρίς πορεία, το καλό βάφτηκε κακό κι ο ουρανός γέμισε απ τα σύννεφα των αναστεναγμών. Πάνω σε τόσο γκρίζο πως να ζωντανέψω το χρώμα της αγάπης? Στα ψεύτικα λόγια πως να δώσω φως... περπατάω και γύρω μου πληθαίνουν αυτοί που φω