Άνθρωποι...

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη.

Ήθελαν να πιούν από το ίδιο ποτήρι

που έπινα και γω.

Διψούσαν για την ψυχή μου

που έβλεπαν.

Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους.

Με μια ψυχή κενή στα σκοτάδια, χωρίς χρώματα, χωρίς φως.

Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους.

Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά.

Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους.

Σε μια καταιγίδα με ξεβαμένους ρόλους, πατημένους στη μιζέρια που κουβαλούσαν.

Φθαρμένη μιζέρια που σκάλιζε να βρει ευτυχία σε λάθος ρόλους.

Ρόλοι που ναυάγησαν στο σκοτάδι τους .

Άδειοι άνθρωποι χωρίς ψυχή...

Άδεια τασάκια χωρίς αποτσίγαρα....

Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🥀