Αυτοφιλοσοφούσα βλέποντας τον άρχοντα να ψάλει, ..ταύτιζα μες την φαντασία μου την φιλοξενία - υποδοχή του Νέστωρα προς τον Τηλέμαχο, εδώ...

Σ' ένα περίεργο δειλινό σε βρήκα γυμνή να προσπαθείς να παίξεις άρπα με τα συρματοπλέγματα. Περίεργο αλλά ο ήχος ταίριαζε με της φύσης...

Πως να σε θωρήσω ουρανέ, πως τα πόδια μου να σύρω απ' την γη και να βαδίσω στο άγνωστο; Με πρόσωπο και χέρια λερωμένα πως να σταθώ...

Τα χρόνια έτρεχαν σαν λαφιασμένα άλογα καρτερούσαμε κάπου να σταματήσουν, να μας αφήσουν λίγο στον εαυτό μας ν' αναπολήσουμε τον χρόνο...

Αυτό το ρόπτρο το χρυσό, το σκαλισμένο χέρι, κοσμούσε πόρτα παλιοκαιρινή, στραφτάλιζε, αγέρωχο. Καθώς περνούσα απ' το σοκάκι ενός χωριού...

Ακούω το κύμα να σκάει στα βράχια, την σιωπή, να σκίζεται από τις οιμωγές της πληγωμένης μου καρδιάς, τις φωνές του στοιχειωμένου έρωτα...

Κι εσύ που τώρα το διαβάζεις ... δεν είναι όλα εύκολα... "delete and replace" ... οι σχέσεις δεν είναι αρχεία, οι καρδιές δεν έχουν...

Του ρολογιού το εκκρεμές και της κιθάρας οι χορδές, (αρμονία και ρυθμό προσφέρουν) , ..... σπάζουν με ήχο την σιωπή και...

Προσπάθησες αλλά δεν τα κατάφερες, πως να μπορέσεις απ' αυτήν την οπή να περάσεις και να βγεις στο μικρό μου σύμπαν Ήσουν μαθημένη να...

Και να που οι ανθρώπινες ευκολίες ξεπέρασαν τα όρια, έγιναν δυσκολίες. Πλήθυναν οι μηχανές, πλήθυνε κι ο περισπασμός, έγινε κι ο άνθρωπος...

Αφιερωμένο στο team του Λόγω Τιμής Λόγω Τιμής, ανάγκη γίνεται η ματιά έστω και μιας στιγμής προς αυτή καθεαυτήν την έδρα της ηρεμίας, ...

Αμοίβω την προσπάθεια που χαϊδεύει νέα όνειρα πλάι στα σκουριασμένα. Αμοίβω το δικαίωμα να βγουν στην αγορά και τα νέα όνειρα, να...

Πίσω απ' την θολή γραμμή που σχηματίζουν τα κλαριά απ' τ' αρμυρίκια .... πάνω στα γαλανά νερά ένα ξεκούρασμα του νου. Γοργόνα σε καράβι...

Νικόλαος Ζαχαρόπουλος Ματιά με υπόσχεση πως έρχεσαι στην μνήμη και στο είναι, κάτι που δεν ξεχνιέται εύκολα, κάτι που δεν ξεθωριάζει στον...

Ήθελες να φαίνεσαι σεμνή και τίμια, δεν το έδειχνες,μα επιδέξια στο βάθος έκρυβες μεγάλη περηφάνεια. Ήθελες να μην μοιάσεις στις άλλες...

Δωρητής τότε θα είσαι κι ευεργέτης εσύ, γιατί δρόμο θ' ανοίξεις, που στο φως οδηγεί. Οδηγεί στην ονείρων το χαμένο νησί, στης χαράς το βασίλειο , στην αιώνια αυγή... κι αμετάκλητα και σταθερά θα είσαι πάντα μαζί. Κι αν χέρι βαρύ απλώνει η νύχτα πάνω σε ανοιχτές πληγές, κι αν οι δρόμοι φίδια γίνουν κι οι μελωδίες μας κραυγές, κι αν έτσι προχωρώντας πεθαίνουμε στην χώρα αυτή των Μακαρίων, θύματα ίσως των τροχών μα πιο πολύ των ευρώ και δολαρίων μην σταματάς, ζήτα απ' το φως λίγ