Μαζεύεις τα συναισθήματά σου σε στίχους. Λέξεις που βουρκώνουν. Ιδανικά που πονάνε. Τα διπλώνεις με φροντίδα. Τα σφραγίζεις με καυτό βουλοκέρι και τα ρίχνεις στη θάλασσα. Μακριά από τα βλέμματα! Ποιήματα που μένουν κρυφά. Ανεπίδεκτα ανάγνωσης. Τα παίρνει ο άνεμος μακριά από την καρδιά σου. Μα η θάλασσα τα φέρνει πίσω σε οράματα νυχτερινά, και οι στίχοι σου ζωντανεύουν με δάκρυα και με χαρά! Τα λόγια σου είναι ψίθυροι που αντηχούν στην ψυχή! Ένα τραγούδι σιωπηλό που μόνο

Φθινόπωρο που φεύγεις, με τα φύλλα σου κιτρινωπά, αφήνεις πίσω σου μια νοσταλγία βαθιά. Τα σύννεφα γκρίζα, τα βράδια κρύα, μα μέσα στην καρδιά η ελπίδα φεγγοβολά. Τα δέντρα γυμνά, τα πουλιά φεύγουν μακριά, μα ξέρω, θα επιστρέψουν καινούρια, με τα χρώματα της άνοιξης ζωντανά. Φθινόπωρο που φεύγεις, μη σβήσεις το χαμόγελο, γιατί μέσα στη θλίψη η ελπίδα σκορπά. Η ζωή έχει κύκλους, ο χρόνος γυρνά, και κάθε τέλος περιμένει μια καινούρια αγκαλιά. Χλωμιάζει ο ήλιος, τα φύλλα λιθοβολ

Πλησιάσαμε σε απόσταση αναπνοής! Όμως, ο καπνός του τσιγάρου σου , τοίχος ατσάλινος του μυαλού σου, δεν επέτρεψε να σε αγγίξω! Κρύφτηκες πίσω από το φως, που έπεφτε σαν πέπλο και με κράτησες μακριά σου, σαν να ήμουν ξένη! Έμεινα με τα χέρια κενά, σαν να κρατούσαν το φεγγάρι! 🌙 Τα λόγια χάθηκαν στον άδειο χώρο, σε μια αμήχανη στιγμή. Ανάμεσα στους ήχους της σιωπής, ακούω την καρδιά σου, που με εκκωφαντικό θόρυβο καλεί να σε βρω! ❤️ Ο φόβος όμως με κρατάει μέσα σε μια φυλακή!

Σε έναν κόσμο καινούργιο, γεμάτο φως, θα θεμελιωθεί το αύριο με αγάπη και αλήθεια. Με πέτρες πολύτιμες που λάμπουν καθαρές. Με την αέναη προσπάθεια απεγκλωβισμού απ’ τη μέγγενη του παρελθόντος. Πάνω από την ολότητα του κενού και του σκότους, θα απλωθεί η δύναμη της πίστης – πιο φωτεινή, πιο δυνατή. Θα σωπάσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των μαχών. Θα σιγήσουν οι κραυγές του πόνου και του φόβου. Η ειρήνη θα απλωθεί στο σύμπαν, ενώνοντας γη και ουρανό. Με την αθωότητα του παιδιού που

Ο εγωισμός καβαλάρης αδίστακτος ! Προσπερνάει αγέρωχα,ψυχρός και απόμακρος. Το "Εγώ" του είναι ο προορισμός! Η καρδιά του κλειστή σαν...

Κάτω από την πορφυρή πτώση της ημέρας, που το φεγγάρι δαγκώνει την πλάτη του ορίζοντα κοιτάζω τα χαρτιά μου! Δραπετεύω απ' την πολύβουη...

Μια τυχαία συνάντηση σε μια συνηθισμένη βόλτα. Κι εκείνο το φευγαλέο άγγιγμα πυροδότησε τις αισθήσεις! Απ' τα κρυφά μέρη της ψυχής...

Παγκόσμιος μήνας ο Σεπτέμβρης για την άνοια! Αφιερωμένο στους πάσχοντες με αγάπη και συμπόνια! Φόβος Δεν φοβάμαι τον Θάνατο! Είναι μια...

Αγάπησα κι αυτό το Καλοκαίρι που μου έχτισε πολύτιμη ζωή! Στην κάψα του ξεχωριστές στιγμές, έγιναν πνοή δροσιάς στις κουρασμένες!...

Όταν αντίκρισα το ουράνιο τόξο, πρώτη φορά, εκστατικά το κοίταξα και είπα: Θαυμάσια χρώματα μα άπιαστα για μένα! Όταν ξαναείδα το ουράνιο...

Πάντα ονειρευόμουν να βρω τον άγγελό μου, εκείνον που θα γίνει το φως στην καρδιά μου, που θα χαράξει τη μελωδία στη ζωή μου, δίπλα στο...

Η νύχτα απλώνει τα αραχνούφαντα πέπλα της κι ο άνεμος ορμά μαινόμενος ψίθυρος. Σκορπάει τους παραλογισμούς της μέρας,στ'ανοιχτά παράθυρα...

Στο έρημο ακρογιάλι αποκοιμήθηκε, Στην ξεγνοιασιά γαλάζιας ηρεμίας! Ένα τραγούδι με παράπονο τον άγγιξε,ήταν λυγμός μιας όμορφης...

Στον κήπο του ονείρου ανταμώσαμε. Σε πανδαισία χρώματος και ουράνιας μουσικής. Με πήρες απ' το χέρι και βαδίσαμε. Τι όμορφα να περπατώ...

Αίνιγμα το γκρίζο των ματιών του! Λεηλατεί την κατασταλαγμένη σκέψη. Σκοτεινιασμένος ουρανός ο φόβος, θολώνει το τοπίο! Ειρωνικό το γέλιο...

Επέστρεψα νοσταλγικά ορμώμενη για μια περαντζάδα στον τόπο των αναμνήσεων και των ονείρων! Γέμισα το σακίδιο εικόνες, ήχους,αντοχές,...

Μια αντανάκλαση ψυχών στου χρόνου τη γαλήνη. Είναι την ώρα που το φως με το σκοτάδι ενώνει! Τα μάτια σου στα μάτια μου καθρέφτης στην...

Εκεί έγινε η ανατροπή πίσω απ' τη σφαλισμένη πόρτα που υπέγραφε το θάνατο! Εκεί μέσ' τους πνιγμένους ήχους που τάραζαν τη σιωπή και...

Ψυχή μου άλλαξες! Δεν θα υπάρχουν πλέον άλλες καρδερίνες στ'ακροκέραμο, ούτε στενοί κορσέδες πια θα ντύνουν το κορμί σου! Η Άνοιξη που...

Στους πρόποδες του Φεγγαριού των λουλουδιών, στον κύκλο της αθανασίας, προσφέραμε στον ίδιο βωμό την Αγάπη μας! Ο χρόνος αδυπώπητα...