Της ψυχής τα πάθη «Πονάω…» μου είπες και αμέσως αντιλήφθηκα πως δεν ήταν το σώμα σου που πόναγε, παρά τα χρόνια που κουβάλαγες στην πλάτη σου. Το είδα στα βουρκωμένα σου μάτια, στα σμιχτά σου φρύδια, στο πώς τσαλακώθηκε η ροδαλή σου όψη. Το κορμί σου κύρτωσε ελαφρώς, μη μπορώντας ν’ αντέξει άλλο το βάρος από τις έγνοιες και τα πάθη σου. Δε μίλησα... Πώς θα μπορούσα, όταν εσύ την αλήθεια σου μοιράστηκες, όσο πικρή κι αν ήταν. «Κι εγώ», θέλησα να σου πω. «Κι εγώ πονά

Συγχώρα με... Συγχώρα με, που δεν είμαι όπως με θες. Δεν είσαι σαν εμένα. Δεν είμαι σαν εσένα. Αν ήμουν, ίσως να μη με πρόσεχες το ίδιο, όταν με πρωτογνώρισες. Συγχώρα με για τις στιγμές που δυσκολεύομαι. Όσα έχω μέσα μου δεν τα γνωρίζεις. Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι κρύβει ο άλλος στην ψυχή του. Συγχώρα με για τα «ναι» που πλέον έγιναν «όχι». Δε μετανιώνω για όσα –με πόνο και ανάγκη– άλλαξα. Αυτή ήμουν πάντα. Μόνο που τώρα δε φοβάμαι ν’ αρνηθώ. Μόνο που τώρα διεκδι

Να πιστεύεις, μ’ ακούς; Να πιστεύεις στον εαυτό σου, ακόμα κι αν τους στόχους σου δεν έχεις καταφέρει· ακόμα κι αν νομίζεις πως δεν είναι για σένα η επιτυχία φτιαγμένη. Να πιστεύεις, ακόμα κι αν θεωρείς πως αδύναμος φάνηκες και ανεπαρκής μπροστά σε όσα σου επιφύλαξε η μέρα. Να πιστεύεις στους άλλους, ακόμα κι αν εκείνοι το αγνοούν, ακόμα κι αν υπάρχει η υποψία πως πικρά θα σε απογοητεύσουν. Χαμένος δε θα βγεις, αν στο καλό που υπάρχει μέσα τους πιστέψεις. Να πιστεύεις

Αν έπρεπε να πω τι είσαι για μένα, θα έλεγα γαλήνη, αφού της σκέψης μου τ’ ανταριασμένα κύματα ηρεμείς και της ψυχής τον τάραχο...

Γυναίκα, πες μου· πώς τα κατάφερες να φτάσεις μέχρι εδώ; Πώς τα κατάφερες να παραμείνεις ο εαυτός σου, όταν σε πίεζαν μια άλλη να ’σαι;...

Ήρθες και ξημέρωσε γιορτή, με τα καλά της ντύθηκε η ψυχή μου. Ήρθες και το χαμόγελό μου φόρεσα κόσμημα των χειλιών μου πολύτιμο. Ήρθες...