Την ξεφλουδισμένη καγκελόπορτα περνώ, προσεκτικά, μη με πληγώσει η φθορά της. Σε βλάστηση πυκνή βυθίζω τα παπούτσια μου, εκεί που κάποτε...

Ήρθες και ξημέρωσε γιορτή, με τα καλά της ντύθηκε η ψυχή μου. Ήρθες και το χαμόγελό μου φόρεσα κόσμημα των χειλιών μου πολύτιμο. Ήρθες...

Ολόγιομο φεγγάρι μου, ριγείς; Στης λίμνης το καθρέφτισμα η μορφή σου τρέμει. Μήπως τα λόγια μου σε πίκραναν; Συγχώρα με, μα μόνο...

Δεν κάνουν θόρυβο, καθώς ξυπνούν, οι αναμνήσεις. Αθόρυβα εισβάλλουν στη ζωή μας. Άλλοτε χαμόγελα χαράσσουν σε χείλη ανθρώπων που...

Πληγώθηκες κι εσύ από λέξεις, που στη στιγμή ματαίωσαν την ύπαρξή σου; Πληγώθηκες κι εσύ από λόγια σκληρά, που την πίστη στον εαυτό σου...

Πόση αγάπη μπορεί ν’ αντέξει η καρδιά σου, μαμά; Από την πρώτη στιγμή που με κράτησες, πρέπει να το ’νιωσες διαφορετικό. Πρέπει να...

Αναζήτησε το φως· αυτό είναι που με συμβούλευε πάντοτε η ψυχή μου. Σε κάθε δυσκολία. Σε κάθε λόγο άδικο. Σε κάθε πράξη φθονερή. Σε...

Ποτέ, αλήθεια, δε μ’ ενόχλησε των αρωμάτων η αντοχή στον χρόνο, καθώς τη μνήμη ανακινούν, το παρελθόν ξυπνώντας. Πολλές φορές ταξίδεψα με...

Θυμάμαι τη μέρα που σε γνώρισα· τότε που μου σύστησες τον αψεγάδιαστο εαυτό σου. Ήταν ωραία η μάσκα σου· αόρατη, μα ορατή στα μάτια μου....

Χτυπάει ο λεπτοδείκτης· τικ… τακ… τικ… τακ… αργά· ρυθμικά· απόλυτα συγχρονισμένος με τους χτύπους της καρδιάς μου. Συνήθως, απαρατήρητος...

Η αυλαία έπεσε. Τα φώτα έσβησαν,  όπως σβήνουν τ’ αστέρια στης αυγής το χάραμα. Οι φωνές λιγοστεύουν,  ώσπου χάνονται,  αφήνοντας πίσω...

Ξαγρυπνώ. Αδιάκοπα. Το κρεβάτι μου έχει χάσει πια την οικεία του αίσθηση.  Δε φέρνει την ηρεμία μέσα μου,  δε με τραβάει στη λήθη. Το...